Татарча Коръән тәфсире: перевод суры «Та Ха» - «Та Һа» сүрәсе (135 аятов)

20. Сура Та Ха - Мекканская, 135 аятов. 

С именем Аллаха Милостивого [ко всем на этом свете], Милующего [лишь верующих на том свете]. 

1.    Та. Ха. [Аллах лучше знает смысл этих букв]. 
2.    Мы ниспослали тебе [о Мухаммад] Куръан не для того, чтобы ты был несчастен [усложнив себе жизнь слишком длинными ночными молитвами. То есть укороти их]. 
3.    [Мы дали его] Только для наставления [на истинный путь] богобоязненных. 
4.    Он ниспослан от Того, Кто создал землю и высокие небеса. 
5.    Милостивый возвысился [возвышением овладения и власти, не возвышением в смысле перемещения и удаления] над Аршем. 
6.    Ему принадлежит все, что на небесах, и все, что на земле, а также все, что между ними, и все, что под землей. 
7.    И если ты [о Мухаммад] будешь говорить громко [или тихо, все равно] – Он знает тайное и скрытое. 
8.    Аллах – нет никого достойного поклонения, кроме Него. У Него прекрасные имена. 
9.    Дошел ли до тебя рассказ о Мусе? 
10.    Как он увидел огонь и сказал своей семье [жене]: «Оставайтесь здесь! Я увидел огонь. Возможно, я принесу вам оттуда головню или же найду с помощью огня дорогу». 
11.    Когда он подошел к нему [огню], раздался голос: «О Муса! 
12.    Поистине, Я – твой Господь. Сними обувь. Ведь ты в священной долине Тува.
13.    Я избрал тебя. Так прислушайся же к тому, что внушается тебе в [Моем] откровении. 
14.    Поистине, Я – Аллах! Нет бога [достойного поклонения], кроме Меня. Поклоняйся же Мне и [полноценно] совершай намаз, чтобы помнить обо Мне. 
15.    Без сомнения, Час [Суда] настанет, но время его наступления скрыто. И каждому человеку воздастся за то, к чему он стремился [будь то хорошее или плохое]. 
16.    Пусть не отвратит тебя от нее [веры] неверующий, следующий своим прихотям, а иначе ты погибнешь [если отвернешься от веры]. 
17.    Что у тебя в правой руке, о Муса?» 
18.    [Муса] Ответил: «Это – мой посох. Я опираюсь на него и сбиваю листья для моих овец. Я нахожу ему и другое применение». 
19.    [Аллах] Сказал: «О Муса! Брось его». 
20.    Он бросил посох, и тот превратился в [огромную] движущуюся змею. 
21.    [Аллах] Сказал: «Возьми ее и не бойся. Мы вернем ее в прежнее состояние. 
22.    Опусти руку за пазуху, и она выйдет белой, но не от болезни. Это еще одно знамение! 
23.    Мы покажем тебе некоторые из Наших величайших знамений [чудес]. 
24.    Иди к Фараону, ведь он перешел все границы [начав притязать на божественность]». 
25.    [Муса] Попросил: «Господи! Раскрой мою грудь [освети мою душу верой]! 
26.    Облегчи мою задачу [как посланника]! 
27.    И сделай меня красноречивым, 
28.    чтобы они могли понять мою речь.
29.    И дай мне помощника из моей семьи – 
30.    брата моего Харуна. 
31.    Увеличь благодаря ему мою силу. 
32.    Пусть он разделит со мной мою задачу [посланника], 
33.    чтобы мы возвеличивали Тебя часто 
34.    и поминали Тебя часто. 
35.    Поистине, Ты [всегда] видишь нас». 
36.    [Аллах] Сказал: «О Муса! Ты уже получил то, что попросил. 
37.    Мы и раньше проявляли к тебе милость,  
38.    когда внушили твоей матери: 
39.    «Положи его в сундук и пусти его по реке [Нилу], и река выбросит его на берег. Его подберет Мой враг и его враг». Я одарил тебя Своей любовью [и поэтому тебя полюбили люди, даже Фараон], и ты вырос у Меня на глазах [под Моим контролем и защитой]. 
40.    Твоя сестра пришла и сказала: «Указать ли вам на ту, кто сможет позаботиться о нем?» И Мы вернули тебя к твоей матери, чтобы обрадовать ее и избавить от печали. Ты убил человека [египтянина], и Мы спасли тебя от скорби и подвергли тяжелому испытанию [которое выявило готовность Мусы к пророческой миссии]. О Муса! Ты пробыл многие годы среди жителей Мадьяна [где ты женился на дочери пророка Шуайба], а теперь вернулся в положенный срок [в который ты был готов для пророчества, и это сорок лет]. 
41.    И Я избрал тебя для Себя [чтобы сделать Своим посланником]. 
42.    Идите – ты и брат [твой Харун] – с Моими знамениями [к людям] и не уставайте поминать Меня. 
43.    Идите к Фараону вдвоем, ведь он перешел все границы [объявив себя богом]. 
44.    Говорите с ним мягко, быть может [надежда связана с надеждами пророков, а Всевышний Аллах знает в вечности, что они не уверуют], он примет наставление или устрашится». 
45.    Они ответили: «Господи! Мы боимся, что он поспешит наказать нас или поступит [с нами] неправедно». 
46.    [Аллах] Сказал: «Не бойтесь, ибо Я – с вами [помогу вам]. Я слышу и вижу [абсолютно все]. 
47.    Так идите к нему вдвоем и скажите: «Мы – посланники твоего Господа. Отпусти с нами потомков Исраиля [в Шам] и не мучай их. Мы пришли к тебе со знамением [чудом] от нашего Господа. Мир [и благополучие в обоих мирах] тому, кто следует верному пути! 
48.    Нам же внушено в откровении, что будет наказан каждый, кто отвергнет [истину, которую мы принесли] и отвернется [от нее]». 
49.    [Фараон] Спросил: «Кто же ваш Господь, о Муса?» 
50.    [Муса] Ответил: «Господь наш – Тот, Кто создал все вещи, а затем указал [всему] путь». 
51.    [Фараон] Спросил: «А что с прежними поколениями [язычниками прошлого]?» 
52.    [Муса] Ответил: «Знание об этом [об их участи] – у моего Господа в [Хранимой] Книге [и согласно этому будет для них воздаяние]. Мой Господь [никогда] не ошибается и не забывает [ничего]». 
53.    Он сделал для вас землю колыбелью, проложил на ней дороги для вас и низвел с небес воду. Ею Мы взрастили разнообразные растения. 
54.    Ешьте сами и пасите свой скот [верблюдов, коров и баранов]. Поистине, в этом [во всем упомянутом] – знамения для обладателей разума. 
55.    Из нее [земли] Мы создали вас [вашего праотца Адама], в нее Мы вас вернем [будете в ней похоронены] и из нее выведем [во время воскрешения] еще раз [так же, как вы были выведены в первый раз]. 
56.    Мы же явили ему [Фараону] разные Наши знамения, но он не поверил в них [назвав их колдовством] и отказался [признать единственность Всевышнего Аллаха]. 
57.    [Фараон] Спросил: «О Муса! Ты пришел к нам, чтобы изгнать нас из нашей земли [Египта, придя к власти] своим колдовством? 
58.    Мы обязательно покажем тебе такое же колдовство. Назначь срок для нашей встречи, который не нарушим ни мы, ни ты – на открытом месте». 
59.    [Муса] Сказал: «Сроком для вас будет день украшения [местного праздника], и пусть люди [Египта] соберутся утром [чтобы смотреть на все это]». 
60.    И ушел Фараон. Он собрал своих колдунов, а затем пришел [в назначенный день]. 
61.    Муса сказал им [собравшимся колдунам]: «Горе вам! Не клевещите на Аллаха [поклоняясь ложным богам], иначе Он уничтожит вас в наказание. Погибнет клеветник [лгущий про Аллаха]». 
62.    [Колдуны] Стали спорить между собой о своем деле [о Мусе и Харуне], оставив свой разговор в тайне. 
63.    Они сказали [друг другу]: «Эти двое – колдуны. Они хотят изгнать вас из вашей страны своим колдовством и вдвоем идти наилучшим путем [завладеть всеми вашими богатствами]. 
64.    Соедините ваши [колдовские] приемы и встаньте в ряд [все вместе]. Сегодня обретет успех победитель!» 
65.    [Колдуны] Спросили: «О Муса! Ты бросишь [свой посох] первым, или же мы бросим [наши посохи] первыми?» 
66.    [Муса] Ответил: «Нет, бросайте вы!» [И колдуны бросили] И тут ему показалось, что их веревки и посохи от их колдовства стали двигаться. 
67.    Тогда Муса почувствовал в душе страх. 
68.    Мы сказали [ему]: «Не бойся! Ты одержишь верх [победив их]. 
69.    Брось же то, что у тебя в правой руке [посох], и оно проглотит все, что они сделали [их змей]. Поистине, сделанное ими – это лишь колдовские хитрости. Не обретет успех колдун, куда бы он ни пришел». [И Муса бросил свой посох, который уничтожил все иллюзии и фокусы колдунов] 
70.    И колдуны склонились [в земном поклоне] перед ним и сказали: «Мы уверовали в Господа Харуна и Мусы!» 
71.    [Фараон в ответ] Сказал: «Как вы могли поверить ему без моего разрешения? Поистине, он – лишь самый умелый из вас. Это он научил вас колдовству. Я отрублю вам руки и ноги накрест и распну вас на пальмовых стволах. Тогда вы узнаете, чье наказание [мое или Бога Мусы] тяжелее и длительнее». 
72.    Они ответили: «Мы не выберем тебя, оставив пришедшие нам доказательства [указывающие на истинность пророческой миссии Мусы] нашего Творца. Суди, но [не забывай, что] ты судишь только в земной жизни [поэтому делай с нами что хочешь]. 
73.    Поистине, мы уверовали в нашего Господа для того, чтобы Он простил нам наши ошибки [язычество] и колдовство [которому мы обучали и с помощью которого хотели победить Мусу] по твоему принуждению. Награда Аллаха лучше и длительнее [чем твое наказание]». 
74.    А кто придет к своему Господу, будучи [неверующим] преступником [как Фараон], тому – Ад, в котором он не умрет [чтобы отдохнуть от мучений] и не будет жить [такой жизнью, в которой был бы хоть какой-то покой]. 
75.    А кто придет к Нему, будучи верующим, совершавшим хорошие поступки, тому высокие степени – 
76.    в садах Адна, под которыми [под дворцами и деревьями] текут реки. Они [верующие] пребудут там вечно. И это награда тем, кто очистился [от неверия и грехов]. 
77.    И Мы внушили Мусе откровение: «Выйди тайком в путь ночью [покинув Египет] с Моими рабами и проложи для них по морю сухую дорогу [ударив по воде посохом]. Не бойся, что [вас] настигнут [Фараон и его войско], и не опасайся [что вы утонете]!» 
78.    А Фараон со своим войском пустился преследовать их, но море накрыло их полностью [и потопило]. 
79.    И Фараон сбил [с истинного пути] свой народ [требуя от них поклоняться себе] и не наставил [но привел к погибели]. 
80.    О потомки Исраиля! Мы спасли вас от вашего врага [Фараона] и дали вам обещание на правом склоне горы [внушив Мусе Таурат, чтобы вы следовали его законам]. Мы также низвели для вас манну и перепелов. 
81.    Ешьте чистую пищу, которой Мы наделили вас, но не переходите в этом границы дозволенного [будучи неблагодарными], иначе вас постигнет Мой гнев. А каждый, кого постигнет Мой гнев, погибнет [будет в Аду]. 
82.    Поистине, Я прощаю тех, кто раскаялся [в неверии], уверовал [признавая Единственность Аллаха] и начал совершать праведные поступки [совершая и обязательное поклонение, и дополнительное], и придерживался истины [до смерти]. 
83.    [И Аллах спросил Мусу:] «О Муса! Зачем ты поспешил [прийти за Тауратом], оставив свой народ?» 
84.    Он ответил: «Они идут за мной по пятам. И я поторопился к Тебе, Господи, чтобы Ты был доволен [мною]». 
85.    [Аллах] Сказал: «Мы испытали твой народ после того, как ты оставил их. Самаритянин сбил их [и они начали поклоняться тельцу]». 
86.    И Муса вернулся к своему народу в гневе [на них] и в печали. Он сказал: «О мой народ! Разве ваш Господь не дал вам прекрасное обещание [даровать вам Таурат]? Разве же этот срок оказался слишком долгим для вас? Или вам захотелось, чтобы вас постиг гнев вашего Господа [из-за того, что вы начали поклоняться тельцу], и потому вы нарушили данное мне обещание?» 
87.    Они ответили: «Мы нарушили данное тебе обещание не нарочно. Мы несли тяжелые украшения того народа [египтян] и бросили их в огонь [как сказал самаритянин], и самаритянин тоже бросил». 
88.    И он вытащил [из огня] для них тело [золотого тельца], которое мычало. И он [самаритянин] сказал: «Это ваш бог и бог Мусы. Просто он забыл [о нем]». 
89.    Разве они не видели, что он [телец] не отвечал им и не был способен ни навредить им, ни принести пользу [зачем же они тогда поклонялись ему]!? 
90.    Харун [которого Муса оставил в народе за старшего] сказал им до того [еще до возвращения Мусы]: «О мой народ! Вас испытывают этим. Ваш Господь – Милостивый. Следуйте за мной [и поклоняйтесь лишь Аллаху] и подчиняйтесь моим приказам». 
91.    Они ответили [Харуну]: «Мы не перестанем поклоняться ему [тельцу], пока Муса к нам не вернется». 
92.    [Муса после возвращения] Спросил: «О Харун! Когда ты увидел, что они заблудились [и стали поклоняться тельцу], что помешало тебе 
93.    последовать за мной? [Почему ты остался в месте, где поклоняются не только Аллаху?] Неужели ты ослушался моего приказа?» 
94.    [Харун] Ответил: «О сын моей матери! Не хватай меня за бороду [Муса схватил его левой рукой за бороду] и за голову [а за волосы на голове – правой]. Я боялся, что ты скажешь: «Ты разделил потомков Исраиля и не выполнил моих повелений [пока ждал меня]». 
95.    [Муса] Спросил: «А что скажешь ты, самаритянин? [Что заставило тебя сделать такое?]» 
96.    Тот ответил: «Я видел то, чего не видели они. Я взял горсть [земли] из следа посланца [коня Джибриля] и бросил ее [на тельца]. Мое эго [нафс] соблазнило меня на это». 
97.    [Муса] Сказал [ему]: «Ступай [прочь от нас]! В этой жизни тебе придется говорить: «Я не касаюсь вас, а вы не касайтесь меня!» А затем наступит срок, которого тебе не удастся избежать. И посмотри на своего бога, которому ты поклонялся. Мы [разрежем его на мелкие кусочки] сожжём его [расплавим] и бросим в море [разрубив. Муса так и сделал]. 
98.    [И Муса обратился к своему народу с такими словами] Поистине, ваш Бог – только Аллах. И нет бога [достойного поклонения], кроме Него. Его Знание охватывает все». 
99.    Вот так [как мы рассказали историю Мусы] Мы рассказываем тебе [о Мухаммад] истории о событиях прошлого. И Мы дали тебе Наставление [Куръан]. 
100.    Кто отвернется от него [от Куръана и не уверует], тот понесет в Судный день тяжелое бремя [неверия]. 
101.    Они останутся там [в Аду] навечно. Ужасна их ноша в Судный день – 
102.    в день, когда подуют в Рог! В тот день Мы соберем грешников [неверующих с] посиневшими [глазами, хотя их лица будут черными]. 
103.    Они станут переговариваться тихо [из-за охватившего их ужаса]: «[Как будто] Вы пробыли там [в земной жизни] всего десять дней!» 
104.    Мы лучше знаем, о чем они будут говорить. Самый примерный из них скажет: «Вы пробыли там [в земной жизни] лишь один день». 
105.    Они спрашивают тебя [о Мухаммад] о горах [что с ними случится при конце света]. Ответь [им]: «Мой Господь [превратит их в песок, а затем] развеет их 
106.    и оставит лишь гладкую равнину. 
107.    На ней ты не увидишь ни неровностей [углублений], ни возвышенностей». 
108.    В тот день они пойдут за призывающим [ангелом, восстав из могил], не уклоняясь [то есть, они не смогут не пойти за ним]. Их голоса перед Милостивым [от трепета и страха] будут тихими, и ты услышишь только шепот. 
109.    В тот день заступничество не поможет никому, кроме тех, кому Милостивый разрешит [заступиться] и чьими словами будет доволен [речь идет о верующих]. 
110.    Он знает, что их ждет [в вечности] и что позади [все об их земной жизни]. А Его они не смогут охватить своим знанием. 
111.    Лица станут смиренными перед Живым и Вечным [то есть, Аллахом], и в убытке окажутся несущие зло [то есть, неверующие]. 
112.    А совершавший хорошие дела, будучи верующим [ибо благие дела без веры не принимаются], не будет бояться ни несправедливости [увеличения грехов], ни ущемления [уменьшения награды за свои хорошие поступки]. 
113.    И так [как Мы рассказываем тебе в откровении истории о пророках прежних времен и их общинах] Мы ниспослали его [откровение в виде] Куръана на арабском языке и подробно раскрыли в нем Свои угрозы, чтобы они защитили себя [от неверия и грехов] или чтобы это [аяты Куръана] стало для них назиданием.  
114.    Превыше всего [что говорят язычники] Аллах, Истинный Царь! Не торопись [о Мухаммад, читать] Куръан, пока не закончится тебе откровение. И говори [обращаясь с мольбой к Аллаху]: «Господь мой! Увеличь мои знания!» 
115.    Мы заключили договор с Адамом [чтобы он не ел плод с дерева], но он забыл [и нарушил договор]. И мы не нашли в нем выдержки [силы и терпения в соблюдении повеления Аллаха]. 
116.    И Мы сказали ангелам: «Совершите земной поклон перед Адамом!» Они поклонились, и только иблис отказался. 
117.    И Мы сказали: «О Адам! Он [иблис] – враг тебе и твоей жене [Хавве]. Пусть же он не выведет вас из Рая, иначе станешь несчастным. 
118.    Поистине, в нем [в Раю] ты не будешь голодным и нагим. 
119.    В нем ты не будешь страдать от жажды и зноя». 
120.    Но шайтан стал нашептывать ему, говоря: «О Адам! Показать ли тебе дерево вечности [попробовав плоды которого, ты никогда не умрешь] и бесконечной власти?» 
121.    Они оба [Адам и Хавва] вкусили [плодов] с него [с того дерева], и обнажились их постыдные места [они заметили свою наготу]. Они стали прикрывать себя райскими листьями [чтобы укрыться ими]. Адам ослушался своего Господа и совершил ошибку. 
122.    Затем Господь избрал [и приблизил] его, принял его покаяние и наставил на верный путь. 
123.    Он сказал: «Спуститесь отсюда вместе, и между вами [потомками Адама и Хаввы] будет вражда [одни будут притеснять других]. А когда к вам придет от Меня верное руководство, то всякий, кто последует Моему верному руководству, не впадет в заблуждение [в этом мире] и не станет несчастным [в вечной жизни]. 
124.    А кто отвернется от Моего руководства [от Куръана и не уверует в него], того ожидает тяжелая участь [в этом мире и в могиле], а в Судный день Мы воскресим его слепым. 
125.    [Человек] Спросит: «Господи! Почему Ты воскресил меня слепым, если раньше [в земной жизни] я был зрячим?» 
126.    [Аллах] Ответит: «Все так! Наши знамения приходили к тебе, но ты забыл их [не последовал за ними и не уверовал]. Так же [как ты забыл знамения] сегодня забудут о тебе [не помилуют и отправят в Ад навечно]». 
127.    Так же [как Мы воздаем тем, кто отвернулся от Куръана] Мы воздаем тем, кто был чрезмерным [язычником] и не верил в знамения своего Господа. А наказание в вечной жизни будет тяжелее [чем муки в земной жизни и в могиле] и дольше [у него не будет конца]. 
128.    И неужели их [неверующих] не наставило [на истинный путь] то, что Мы уничтожили до них столько поколений [которые отвергли своих пророков], по домам которых они ходят [по руинам домов в своих поездках]? Поистине, в этом – знамения для обладающих разумом. 
129.    И если бы не слово твоего Господа [об отсрочке наказания до конца земной жизни] и не назначенный срок, то оно [наказание] уже обязательно наступило бы [в этой жизни]. 
130.    Так будь терпелив к их словам и возвеличивай хвалой своего Господа перед восходом солнца [речь о намазе фаджр] и перед закатом [зухр и аср], славь его в течение ночи [магриб и иша], а также в начале и конце дня [особенно придавая значение фаджру и магрибу]. И ты останешься доволен [наградой]. 
131.    Не обращай внимания на блага, которыми Мы наделили некоторых из них [неверующих], чтобы испытать их. Это – блеск земной жизни, а удел твоего Господа [в Раю] лучше и долговечнее [не будет иметь конца]. 
132.    Прикажи своей семье совершать намаз и сам терпеливо совершай его. Мы не просим у тебя пропитания [для тебя или кого-то другого], Мы Сами даем тебе пропитание. А хороший итог [земной жизни, то есть попадание в Рай] – для богобоязненных. 
133.    [Язычники] Говорят: «Почему он [Мухаммад] не принес нам знамение от своего Господа [как мы требуем]?» Но разве не приходило к ним знамение [разве не говорилось в Куръане] о том, что было в первых свитках? 
134.    Если бы Мы уничтожили их в наказание до этого [прихода Мухаммада и ниспослания Куръана], то они сказали бы [в Судный день]: «Господи! Почему Ты не отправил к нам посланника, чтобы мы последовали за Твоими знамениями до того, как мы оказались унижены [в Судный день] и опозорены?» 
135.    Скажи [о Мухаммад]: «Все ждут [того, чем все закончится], и вы подождите. Вы узнаете [в Судный день], кто шел прямым путем и был наставлен».

20. Та Һа сүрәсе - Мәккә чоры, 135 аять

Рәхимле һәм шәфкатьле Аллаһ исеме белән!

1.    Та һа.
2.    [Расүлем!] Без бу Коръәнне сиңа [«Кяферләр нигә ышанмыйлар икән?» дип борчылып, тәһәҗҗүд намазында бик озак аякта торып һәм рәттән тоткан уразалар белән ач вә сусыз калып] ялыгуың өчен иңдермәдек.
3.    Фәкать [Аллаһы Тәгаләдән] курыкканнарга бер үгет булсын дип [иңдердек].
4.    Җирне һәм биек күкне Яралтучыдан [бер-бер артлы] бер иңдерелү белән.
5.    Рахман [ниндидер бер урынга урнашудан пакь буларак, Затына килешкән рәвештә] Гарешкә истива кылды.
6.    Күкләрдәгеләр дә, җирдәгеләр дә, икесе арасындагылар да [һава, болыт, кошлар һәм билгеле булмаган әллә никадәрле барлыклар], туфрак астындагылар да – [хакимлек һәм ия булу җәһәтеннән] Аллаһныкы гына.
7.    [Расүлем! Зикер, дога яки башка эш өчен] Кычкырып сөйләр булсаң, [бел: Аллаһы Тәгаләнең моңа ихтыяҗы юк, чөнки] Ул бит [күңелеңдә саклаган] серне дә, [син әле үзең дә белмәгән, күңелеңдә булмаганнардан] яшерен булганны да белә.
8.    Аллаһ, Аннан башка һичбер илаһ юк! Иң күркәм исемнәр – Аныкы гына.
9.    [Расүлем! Синнән алда да пәйгамбәрләр бу дәгъва юлында бик зур җәфалар күрделәр]. Сиңа Муса турында хәбәр ирештеме?
10.    Менә ул [әнисенең хәлен белеп кайтыр өчен кайнатасы Шугайбтан [галәйһиссәлам] рөхсәт алып, Мисырга китеп барганда, Тур тавы урнашкан Тува үзәнлегенә кергәч, карлы һәм караңгы бер кыш төнендә хатыны бала тудырган чакта] бер ут күрде һәм гаиләсенә: «Шунда торып торыгыз, мин бер ут күрдем. Бәлки мин сезгә утлы кисәү белән килермен [дә җылынырсыз] яки ул ут янында юл өйрәтүчеләрне табармын», – дигән иде.
11.    Ул анда баргач, [аңа]: «И, Муса!» – дигән тавыш килде.
12.    Һичшиксез, Мин – синең Раббың! Аяк киемнәреңне сал [аякларың бәрәкәтләнсен]. Син – мөкатдәс [һәм мөбәрәк] Тува үзәнлегендә.
13.    Мин сине [пәйгамбәрлек вазифасы өчен] сайладым, вәхи ителәчәк нәрсәләрне яхшы тыңла.
14.    Һичшиксез, Мин – Аллаһ, Миннән башка һичбер илаһ юк. Миңа гына гыйбадәт кыл, намазны да Мине искә төшерер өчен укы.
15.    Һәркем тырышкан гамәленең әҗерен алсын дип, һичшиксез, Сәгать киләчәк. Мин аны [алардан] яшерергә телим.
16.    Аңа ышанмаган һәм [нәфесенең] начар теләкләренә төшкән сине алардан [намаздан, Сәгатькә ышанудан] тыймасын, югыйсә, соңыннан һәлак булырсың.
17.    И, Муса! Уң кулыңда нәрсә ул?»
18.    Әйтте: «Бу – минем таягым. [Арыганга, көтүләр башында торганда] аңа таянамын, аның белән сарыкларыма яфрак коеп төшерәмен. Аңарда минем өчен башка ихтыяҗлар да бар [йөргәндә, аны иңбашыма салып, кайбер әйберләрне шуңа асып куям, аңа бәйләнгән бау белән коедан су чыгарам, еланнарны үтерәм, кыргый җәнлекләрне куркытам]».
19.    [Аллаһы Тәгалә:] Әйтте: «И, Муса! Аны [җиргә] ыргыт!»
20.    Ул аны ыргытты. Шунда ук ул шуышкан бер елан [булып әверелде].
21.    [Муса [галәйһиссәлам] куркып кача башлауга, Аллаһы Тәгалә] Әйтте: «Ал аны! Курыкма! Һичшиксез, Без аны әүвәлге шәкеленә кайтарачакбыз».
22.    Һәм [уң] кулыңны [сул култыгың астындагы] янтыгыңа тык, бернинди кимчелек булмыйча, бер могҗиза буларак, [күзләрне камаштырган кояш яктысы кебек] ап-ак булып чыксын.
23.    Без сиңа иң зур могҗизаларыбыздан бер өлешен күрсәтер өчен [эшлибез].
24.    [Бу ике могҗиза белән] Фиргавенгә бар [да, аны Миңа коллыкка дәгъват ит]. Һичшиксез, ул [үзен раббы дәрәҗәсенә куеп] азынды».
25.    [Мондый олы вазифа йөкләнгәннән соң, Муса [галәйһиссәлам] Аллаһы Тәгаләдән кайбернәрсәләрне үтенер өчен] Әйтте: «И, Раббым! Минем күкрәгемне киң кыл! [Йөрәгемә иркенлек бир, Синнән башка беркемнән дә курыкмыйм!]
26.    [Илчелек вазифамны фиргавенгә ирештерү] Эшемне миңа җиңел кыл.
27.    Телемдәге [бала чагымнан калган] төенне чиш.
28.    Сүземне яхшы аңлый алсыннар.
29.    [Бу эшләрдә ярдәмче булуы өчен] Гаиләмнән миңа бер вәзир билгелә.
30.    Кардәшем Һарунны [галәйһиссәлам].
31.    Аның белән көчемне ныгыт.
32.    [Нәбилек, расүллек] Эшемдә дә аны уртак ит.
33.    [Арабызда ярдәмләшеп гыйбадәткә форсат буларак] Без Сине күп итеп тәсбих итәр өчен.
34.    Һәм Сине күп итеп зикер итәр өчен.
35.    Һичшиксез, Син бит безне күрәсең».
36.    Ул әйтте: «И, Муса! Сораганнарың сиңа бирелде инде.
37.    Һичшиксез, Без сиңа башка вакытта да игелек кылган идек.
38.    Менә Без вәхи ителгән нәрсәне әниеңә [төшендә] вәхи иттек:
39.    Аны [баланы] табутка сал, шуннан аны елгага [Нилгә] җибәр, диңгез аны ярга чыгарсын. Минем дошманым һәм аның дошманы аны алсын. Мин сиңа Үземнән бер сөю бирдем. Син – Минем күзәтүем астында [иң күркәм рәвештә] үстерелүең өчен.
40.    Менә [әниең сине сандык эчендә елгага агызып җибәрде, фиргавен табып уллыкка алды. Синең бер сөт анасының имчәген дә алмаганга, ул борчуга төште. Бу хәбәрне алган] апаң барды да [фиргавеннең сараена кереп]: «Аны карый алырлык кешене күрсәтимме сезгә?» – диде. Шулай итеп, күңеле тыныч булсын һәм сагышланмасын өчен, Без сине әниеңә кире кайтардык. Син [Мисырда чагыңда кыйптыйлардан ялгыш] бер [кяфер] кешене үтердең, Без исә сине ул хәсрәттән коткардык [һәм Мәдйән кебек имин бер җиргә һиҗрәт иттердек]. Шушылай Без сине төрле-төрле фетнәләр белән сынадык. И, Муса! Син еллар буена Мәдйән халкы арасында булдың, соңыннан тәгаенләнгән вакытта [кырык яшең тулган көнеңдә вәхиемне алыр урынга] килдең.
41.    Мин сине Үзем өчен сайладым.
42.    Син һәм кардәшең [сезгә бирелгән могҗиза һәм] аятьләрем белән барыгыз. Әмма зикерем мәсьәләсендә йомшаклык күрсәтмәгез.
43.    Фиргавенгә барыгыз! Һичшиксез, ул чиктән ашты.
44.    Аңа йомшак бер сүз әйтегез. Бәлки ул үгетләнер яки куркыр.
45.    [Муса [галәйһиссәлам] белән бу вакытта Мисырда булган, Җәбраил [галәйһиссәлам] алып килгән вәхиләрне алган Һарун [галәйһиссәлам] Әйттеләр: «И, Раббыбыз! Без аның үзебезгә каршы чамадан узуыннан яки азуыннан куркабыз».
46.    Әйтте: «Икегез дә курыкмагыз! Һичшиксез, Мин – сезнең белән бергә. [Сүзләрегезне] Ишетәм һәм күрәм.
47.    Икегез дә аңа барыгыз һәм әйтегез: «Без – синең Раббыңның ике илчесе. Исраил улларын безнең белән бергә җибәр һәм аларны җәзалама. Без сиңа Раббыңнан могҗиза белән килдек. Бөтен сәламнәр һидаятькә иярүчеләргә [булсын].
48.    Һичшиксез, безгә: «[Дөньяда да, Ахирәттә дә] Газаплар [пәйгамбәрләрне] ялганга чыгаручыларга һәм [иманнан] йөз чөерүчеләргә [булачак]», – дигән вәхи килде.
49.    [Моны ишеткән фиргавен] Әйтте: «И, Муса! Сезнең икегезнең Раббысы кем соң?»
50.    Әйтте: «Безнең Раббыбыз – һәрнәрсәгә шәкелен биргән, шуннан соң [аны ия булган мөмкинлекләрдән ничек файдалану белеменә] ирештергән».
51.    [Фиргавен] Әйтте: «Ул [потка табынган] әүвәлге нәселләрнең [үлемнәреннән соңгы] хәлләре нинди?»
52.    [Муса [галәйһиссәлам]]: Әйтте: «Алар турында гыйлем Раббым хозурындагы [Ләүхелмәхфүз дип аталган] китапта. Раббым [кемгә нинди мөгамәләдә булуы турында] ялгышмый һәм [кемнең нәрсә кылганын беркайчан да] онытмый.
53.    Ул җирне сезнең өчен түшәк итте, анда сезнең өчен [таулар, үзәнлекләр арасында] юллар барлыкка китерде һәм күктән су яудырды. Аның белән Без төрле үсемлекләр үстердек.
54.    [Без колларыбызга әйттек:] «[Бу ризыклардан] Үзегез дә ашагыз, терлегегезне дә ашатыгыз. Акыл ияләре өчен, һичшиксез, боларда [Аллаһы Тәгаләнең кодрәтен күрсәтә торган] бик күп билгеләр бар.
55.    Без сезне аңардан [тыйнаклык һәм түбәнчелекнең иң танылган үрнәге булган туфрактан] яралттык, [үлемегездән соң] янә сезне аңа кайтарачакбыз, тагын бер мәртәбә сезне аңардан чыгарачакбыз».
56.    Без аңа [фиргавенгә, Мусага [галәйһиссәлам] бирелгән] могҗизаларның бөтенесен күрсәттек, ләкин ул ялган дип санады һәм [хакны кабул итүдән] баш тартты.
57.    [Мусадан [галәйһиссәлам] күргән могҗизалар каршында куркуга төшеп] Әйтте: «И, Муса! Син сихерең белән безне торган җиребездән чыгарыр өчен килдеңме әллә?
58.    Без сиңа, һичшиксез, моның кебек бер сихер күрсәтәчәкбез. Безнең белән синең арада бер килешү [урыны] буларак тигез бер урын билгелә дә без дә, син дә аны бозмас булыйк».
59.    [Муса [галәйһиссәлам] Әйтте: «Сезгә вәгъдә ителгән вакыт – зиннәт [киемнәрегезне һәм бизәнгеч әйберләрегезне кигән бәйрәм] көне һәм кешеләр җыелачак төштән алдагы вакыт».
60.    Фиргавен [Муса [галәйһиссәлам] яныннан] борылып китте, [бөтен сихерчеләрне чакырып] хәйләсен туплады һәм шуннан соң [күрешү урынына] килде.
61.    Муса [галәйһиссәлам] аларга [сихерчеләргә]: «Ни үкенеч сезгә! [Җибәргән могҗизаларын «сихер» дип атап] Аллаһка карата ялган кормагыз, шуннан соң Ул сезне газаплар белән тамырыгызны корытып һәлак итәр. [Аллаһка каршы] Яла яккан кеше уңышсызлыкка ирешәчәк», – диде.
62.    Алар эшләре турында үзара тартыштылар һәм пышылдашуларын яшерен тоттылар.
63.    [Бер-берләренә] Әйттеләр: «Һичшиксез, бу икәү – сихерчеләр. Алар сихерләре белән сезне торган җирегездән чыгарырга һәм сезнең өстен юлыгызны юк итәргә [фиргавенне илаһ итеп күрсәтү дәгъвагызны тәмам юкка чыгарырга] телиләр.
64.    Хәйләгезне [һәм һөнәрләрегезне] берләштерегез дә, бер саф булып [Мусага каршы] килегез. Бүген өстен чыккан кеше морадка ирешер».
65.    [Сихерчеләр күрешү урынына килгәч, Мусага [галәйһиссәлам]] Әйттеләр: «И, Муса! Синме беренче булып ыргытасың, безме беренче булып ыргытыйк?»
66.    Ул: «Юк, сез ыргытыгыз», – диде. [Алар һөнәрләрен күрсәткәч] Сихерләре сәбәпле [гүя] җепләре вә таяклары аңа [чын еланнар булып] хәрәкәтләнгән кебек күренде.
67.    Муса күңелендә бер курку сизде.
68.    Без әйттек: «Курыкма! Һичшиксез, син өстен чыгачаксың.
69.    Уң кулыңдагыны [кечкенә булып күренгән таягыңны җиргә] ташла, алар ясаган нәрсәләрнең бөтенесен [Минем кодрәтем белән] йотып бетерсен. Алар ясаган ул әйберләр – һичшиксез, сихерче хәйләсе. Сихерче исә кая барса да, уңышка ирешмәс».
70.    Сихерчеләр [үзләре күрсәткән әйберләренең кечкенә бер таяк тарафыннан йотылганын күргәч, могҗиза икәнлеген аңлап] сәҗдә кылып [җиргә] капланды һәм: «Без Һарун белән Мусаның Раббысына иман китердек», – диделәр.
71.    [Фиргавен] Әйтте: «Мин сезгә рөхсәт бирүдән алда, сез аңа иман иттегез! Һичшиксез, ул [Муса] – сезгә бу сихерне өйрәткән сезнең башлыгыгыз. [Сез бу эшне үзара аңлашып, аңардан кечерәк сихерләр ясадыгыз, ул исә, сездән өстенлеген күрсәтеп, сезне җиңде]. Мин сезнең кулларыгызны һәм аякларыгызны [уң кул, сул аяк шәкелендә] чалыштырып чабып өзәчәкмен, шуннан соң сезне хөрмә кәүсәсенә кагып куячакмын. Менә шулвакыт кайсыбызның [минме, Мусаның илаһымы] көчлерәк һәм дәвамлырак икәнен белерсез».
72.    [Сихерчеләр, фиргавеннең бу янауларына карамастан] Әйттеләр: «Безгә килгән ачык могҗизаларга һәм безне юктан бар кылган Ул Затка каршы сине сайламаячакбыз. Син карар биргән нәрсәңә хөкем ит. Син дөнья тормышында гына хөкем итәсең. [Синең көчең бу фани дөньяда гына бар, бик тиздән ул юкка чыгачак].
73.    Һичшиксез, хаталарыбызны һәм син көчләп кылдырган сихерчелегебезне гафу итсен дип, Раббыбызга иман китердек. Аллаһ яхшырак, [савап, газап ягыннан да] дәвамлырак.
74.    Кем дә кем [кяфер булып үлеп] гөнаһлы килеш Раббысына килсә, аның өчен җәһәннәм бар ки, ул анда үлә дә алмаячак, [бер яшәү белән] яши дә алмаячак.
75.    Әмма кем дә кем изге гамәлләр кылган бер мөэмин буларак, Аңа килсә, аларга иң өстен дәрәҗәләр [әзерләнгән].
76.    [Аларга] Гаден җәннәтләре [булыр, агачларының һәм сарайларының] асларыннан елгалар агып тора. Алар анда [кергәннән соң] мәңге калачаклар. [Көферлек һәм гөнаһ керләреннән] Пакьләнгән кемсәләрнең әҗере менә бу».
77.    Без Мусага [галәйһиссәлам]: «Колларымны төнлә [фиргавен иленнән чыгарып, яшереп] йөрт, [таягың белән сугып] алар өчен диңгездә коры юл сал. Сине [фиргавен] куып җитәр [дә диңгезгә батып үлерсез] дип курыкма», – дип вәхи иттек.
78.    [Ул Исраил улларын төн башларында ук юлга чыгарды, бу хәбәрне соң алган] Фиргавен гаскәрләре белән бергә аларның эзенә төште, шуннан соң аларны диңгездә каплаган нәрсә [зур дулкын] каплады.
79.    Фиргавен, кавемен юлдан яздырды да туры юлдан алып бармады.
80.    [Без әйттек:] «И, Исраил уллары! Без сезне дошманыгыздан коткардык һәм сезнең [пәйгамбәрегез Муса [галәйһиссәлам] белән Турның уң ягында [Тәүратны бирәчәгебезне] вәгъдә иттек. [Тиһ чүлендә булган чагыгызда] Сезгә күк хәлвәсе белән бүдәнә иңдердек.
81.    Ризык итеп биргән нәрсәләребездән хәләл булганнарын ашагыз. Бозыклык кылмагыз, югыйсә, сезгә Минем ачуым төшәр. Кемгә исә Минем ачуым төшсә, һичшиксез, ул һәлак булыр.
82.    Һичшиксез, Мин тәүбә иткән, иман китергән, изге гамәл кылган, шуннан соң һидаятьтә нык торганнарны, әлбәттә, гафу итүчемен».
83.    [Муса [галәйһиссәлам], Аллаһы Тәгалә белән килешкәннән соң ук, тизрәк күрешү теләге сәбәпле ашыгып килгәч, Аллаһы Тәгалә аңа:] «И, Муса! Сине кавемеңнән [аерылып] ашыктырган нәрсә ни ул?» [дип сорады].
84.    Ул әйтте: «Алар минем эземнән киләләр. И, Раббым! [Миннән] Разый булуың өчен, мин Сиңа [килергә] ашыктым».
85.    [Аллаһы Тәгалә] Әйтте: «Без синең артыңнан ук кавемеңне фетнәгә төшердек һәм Самири [дигән адәм бер бозау ясап] аларны [табынырга өндәп] юлдан яздырды».
86.    Муса [галәйһиссәлам] Тәүратны алып] бик ярсу һәм хәсрәтле хәлдә кавеменә кайтты һәм: «И, кавемем! Раббыгыз [Тәүратны бирү белән бәйле] бик яхшы бер вәгъдә бирмәдеме? Сезгә ул [миннән башка калган] вакыт озын булып тоелдымы, әллә үзегезгә Раббыгызның ачуы төшүен теләп [динегездә нык торуыгызга карата сезнең белән килешкән] сүземне боздыгызмы?»
87.    Алар: «Без синең сүзеңне үз-үзебезгә белә торып бозмадык. Ләкин без ул [фиргавеннең гаилә-токымы булган кыйптый] җәмгыятенең бизәнгеч әйберләреннән [әманәт итеп] бик күп авыр йөк алган идек, [Самиринең әмере белән] аларны [утка] ташладык [эретеп бозау шәкелендә бер пот ясадык]. Самири [бөтен зиннәтле әйберләрне бездән сорап, утка] ташлады [һәм Җәбраилнең [галәйһиссәлам] аты эзеннән алган туфракны да анда ташлады]», – диделәр.
88.    Ул [Самири, Җәбраил [галәйһиссәлам] атының эзеннән алган туфракны] бозауның [авызына салып җанландырды һәм каны, ите һәм] мөгрәве булган бер [сыер] җәсәден [гыйбадәт ителә торган илаһ буларак] аларга чыгарды да алар [һәм аның фетнәсенә бирелгән бәндәләр]: «Бу – сезнең илаһыгыз һәм Мусаның илаһы, әмма ул [Раббысын монда] онытты [Турда Раббы эзләргә дип китте]», – диделәр.
89.    Алар аның [бозауның] бер сүз [дә] кайтара алмаганын һәм аларга ни зарар, ни файда эшли алмаганын күрмиләр идеме әллә?
90.    Хәлбуки, [Мусаның [галәйһиссәлам] кайтуыннан] элек Һарун [галәйһиссәлам] аларга: «И, кавемем! Сез бит аның сәбәпле фәкать бер фетнәгә дучар булдыгыз. Һичшиксез, сезнең Раббыгыз Рахман бит. Миңа иярегез һәм [бозауга табынуны ташлау] әмеремә итагать итегез!» – дигән иде.
91.    Алар: «Муса безгә кайтканчы, без аңа табынудан туктамаячакбыз», – диделәр.
92.    [Муса [галәйһиссәлам] Турдан кайтып, өммәтенең күпчелеген бозау тирәсендә бии-бии югары тавыш белән табынганнарын күргәч, Һарунның [галәйһиссәлам] башыннан, сул кулы белән сакалыннан тотып] Әйтте: «И, Һарун! Аларның юлдан язганнарын күргәч, комачаулаудан сине нәрсә тотып калды?
93.    Миңа иярмәдең? Әллә син әмеремә каршы чыктыңмы?»
94.    [Һарун [галәйһиссәлам] аңа] Әйтте: «И, анамның улы! Сакалымны да, башымны да тотма! Мин [аларга катгый булган очрагымда] синең [миңа кызып]: «Исраил улларын бүлгәләдең һәм минем сүземне үтәмәдең», – дип әйтәчәгеңнән курыктым».
95.    Ул [абыйсын калдырып]: «Син нәрсә диярсең, Самири?» – диде.
96.    Ул: «Мин алар белмәгән бернәрсәне белдем [сиңа килгән фәрештә һәрнәрсәне җанландыра иде]! Шуңа күрә ул илченең [атының] эзеннән бер уч [туфрак] алып, аны [бизәнгеч әйберләрдән эретеп ясалган бозауның эченә] ташладым. Нәфесем болай [итүемне] миңа бизәп күрсәтте», – диде.
97.    [Муса [галәйһиссәлам] Әйтте: «Инде кит! Һичшиксез, гомереңдә сиңа [бирелгән җәза шундый булачак, кемгә дә булса кагылган чагыңда аны да, сине дә бизгәк тотуга сәбәп булган начар бер авыру чыгып, күргән һәркемгә]: «Кагылмагыз!» – дип әйтергә туры киләчәк. Синең өчен [Ахирәттә] бер вәгъдә ителгән урын бар ки, син аннан кача алмаячаксың. Син юнәлгән илаһыңа кара! Һичшиксез, аны яндырачакбыз, шуннан соң диңгезгә очырып бетерәчәкбез.
98.    Сезнең илаһыгыз Аллаһ кына, Аннан башка һичбер илаһ юк. Ул гыйлеме белән һәрнәрсәне уратып алган.
99.    [Расүлем!] Әүвәл булганнарның хәбәрләрен шушылай сиңа сөйләп бирәбез. Без сиңа хозурыбыздан китап биргән идек инде.
100.    Кем аңардан йөз чөерсә, ул Кыямәт көнендә үзенә авыр йөк [һәм зур газап] йөкләячәк.
101.    Аның эчендә мәңге калачаклар. Кыямәт көнендә алар өчен бу нинди яман бер йөк!
102.    [Бөтен колларның терелтелүе өчен, Исрафил [галәйһиссәлам] тарафыннан] Сурга [икенче мәртәбә] өргәч, гөнаһлыларны [йөзләре кап-кара] күзләре зәңгәр хәлдә туплаячак ул көнне [беркайчан да хәтерегездән чыгармагыз].
103.    Алар [Ахирәт вакытының озынлыгын күргәч, дөньяда һәм кабердә калган вакытны азсынып, сөйләшә алмыйча] «Сез ун гына [көн һәм төнлек кыска вакыт] тордыгыз», – дип араларында пышылдашачаклар.
104.    Без аларның ни диячәкләрен бик яхшы беләбез. Аларның юл [һәм юнәлеш, акыл] ягыннан иң өстен булганы [билгеләгән вакытны да күпсенеп]: «Сез бер генә көн тордыгыз», – диячәк.
105.    [Расүлем! Кыямәт куба башлагач] Таулар турында синнән сорыйлар. Әйт: «Раббым аларны [комга әйләндереп] туздырып бетерәчәк.
106.    Нәтиҗәдә, аларны буш һәм тигез бер хәлдә калдырачак.
107.    Син анда үзәнлек тә, калкулык та күрә алмаячаксың.
108.    Ул көнне чакыручыга [мәхшәргә җыелулары өчен, сурга өргән Исрафилнең [галәйһиссәлам] чакыруына] иярәчәкләр. Аңа карата бернинди каршылык була алмас. [Читкә чыгу мөмкинлеге таба алмыйча, һәркем аның чакыруына туп-туры йөгерергә мәҗбүр калыр]. Рахман хозурында [хөрмәт һәм курку сәбәпле] бөтен тавышлар тыначак. Син [мәхшәргә таба барганда чыккан] аяк тавышларыннан башка берни ишетә алмаячаксың.
109.    Ул көнне Рахманның [колларга шәфәгать ителүе өчен] рөхсәт биргән һәм [шәфәгать итәсе кеше хакында әйтәчәк] сүздән разый булганнан башка бернинди арадашчылык та ярдәм итмәячәк.
110.    Аларның алларында булганны да, артларында булганны да [үткән-киләчәкләрен дә, күренгән-күренмәгән һәрнәрсәләрен] Ул белә. Алар исә Аның гыйлемен колачлый алмыйлар.
111.    [Кыямәт көнендә] Бөтен йөзләр Тере, Тереклек бирүче [Аллаһы Тәгалә] каршында түбән иелер. Әмма үзенә золым йөкләгән кемсә зыян күрер.
112.    Кем исә мөэмин булып изге гамәлләр [бигрәк тә фарызларны] эшләсә, ул золымнан да, кимсетелүдән дә курыкмаячак.
113.    Шушылай Без аны гарәпчә Коръән итеп иңдердек һәм анда янауны күп кабатладык, бәлки алар [гөнаһларыннан] сакланырлар, яки [Без иңдергән китап] аларга нәсыйхәт бирер.
114.    Бар нәрсәнең Хуҗасы булган Хак Аллаһ бик өстен. [Расүлем! Җәбраил сиңа вәхи иңдергән чакта, син, берәр нәрсәне әйтми калырмын яки онытырмын, дип борчылып] Сиңа вәхи бетерелүдән алда [кабаланып] Коръән [укуың] белән ашыкма. [Болай итү урынына] «И, Раббым! Гыйлемемне арттыр», – дип әйт.
115.    Без моннан алда Адәмгә дә [галәйһиссәлам] ул агачтан ашамасын өчен] әмер биргән идек. Ләкин ул онытты. Без аңарда катгый карар [һәм тәвәккәллек] тапмадык.
116.    Менә Без фәрештәләргә: «[Миңа кыйбла буларак] Адәмгә сәҗдә кылыгыз!» – дип әйткән идек. Иблистән башка, алар һәммәсе дә сәҗдә кылды. Ул [Иблис] баш тартты.
117.    Без әйттек: «И, Адәм! Бу – [шайтан] синең дә, хатыныңның да дошманы. Ул сезне җәннәттән чыгара күрмәсен, югыйсә, интегерсең.
118.    [Җәннәттә] Ачыкмассың һәм киемсез дә калмассың [чөнки, моның өчен, ниндидер бер көч түгәргә кирәк түгел].
119.    Һичшиксез, син биредә сусызлыктан да тилмермәссең, кояштан да интекмәссең».
120.    Шайтан аңа: «И, Адәм! Мәңгелек агачын һәм бетми торган хакимлекне сиңа күрсәтимме?» – дип вәсвәсә кылды.
121.    Ниһаять, икесе дә аннан [шайтан күрсәткән мәңгелек агачтан] ашадылар. Шундук [өсләрендәге җәннәт киемнәре югалып] гаурәт урыннары үзләренә ачылды да икесе дә өсләренә җәннәт [инҗир] яфракларын ябыштыра башладылар. Шулай Адәм Раббысына [теләмәсә дә] каршы төшкән булды, шул сәбәпле [җәннәттә мәңге калачакмын дип, дөньяда үлемгә хөкем ителгәне өчен] максатына ирешүдән коры калды.
122.    Соңыннан Раббы [тәүбәгә китереп] аны сайлады да, тәүбәсен кабул итте һәм [аны] һидаять итте.
123.    [Аллаһы Тәгалә] Әйтте: «[И, Адәм белән Хәва! Туачак нәселләрегезнең бер-берләренә карата күрсәтәчәк дошманлык, золым һәм бозыклыклар аркасында] Икегез дә, бер-берегезгә дошман буларак, бергәләп аннан төшегез. [Сезне караучысыз калдыру да Затыма килешми]. Әгәр сезгә [Мин җибәргән бер пәйгамбәр яки иңдергән бер китап аркылы] Миннән бер һидаять килсә, кем дә кем Минем һидаятемә иярә, шул [дөньяда] юлдан язмас, [Ахирәттә] авырлык күрмәс.
124.    Кем дә кем Минем зикеремнән йөз чөерсә, аны [дөньяда да, кабердә дә] авыр тормыш көтә. Кыямәт көнендә исә [Аллаһы Тәгаләгә бирәсе җаваплардан хәбәрсез һәм] сукыр рәвештә [хозурыбызга] җыячакбыз».
125.    [Шулвакыт] Ул: «И, Раббым! Ни өчен мине сукыр итеп терелттең? Мин бит [дөньяда чакта] күрә ала торган идем?» – дип әйтер.
126.    Ул [Аллаһы Тәгалә] әйтер: «Шулай, Безнең [ап-ачык] аятьләребез сиңа килгән иде, син исә аларны кире каккан идең. Бүген син дә шулай [сукырлык һәм газап эчендә] кире кагылачаксың».
127.    Чиктән ашкан һәм Раббысының аятьләренә иман китермәгән кемсәне [гөнаһына туры килгән җәзалар белән] шулай җәзага дучар итәбез. Ахирәт газабы исә көчлерәк һәм дәвамлырак.
128.    Үзләреннән алда [яшәгән һәм хәзер алар] йортлары өстендә йөргән ничәмә-ничә нәселләрне һәлак итүебез аларны туры юлга китермиме әллә? Акыл ияләре өчен монда билгеләр [һәм гыйбрәтләр] бар.
129.    [Расүлем!] Раббыңнан [сине инкяр итүчеләрнең кайсының газабы Бәдер көненә, кайсының Кыямәт көненә кичектерелүендә] элек булган [карарны белдергән] бер сүз һәм [җәзалары хакында] тәгаенләнгән бервакыт булмаса, ул [җәзаның боларга да тиз арада килүе] котылгысыз булыр иде.
130.    [Расүлем]! Шулай булгач, алар сөйләгән нәрсәгә сабыр ит һәм кояш чыкканчы [иртәнге], баюыннан алда [өйлә, икенде], төннең кайбер сәгатьләрендә [ахшам, ястү], көннең башында һәм ахырында [иртә һәм ахшам намазларын укып] Раббыңны мактап тәсбих әйт. Бәлки, син [Аллаһ хозурында кулга төшерәчәк әҗерләргә] риза булырсың.
131.    [Расүлем!] Аларның кайберләрен сынар өчен дөнья тормышының бер бизәге итеп бирелгән нәрсәләргә күз салма. Әмма синең Раббыңның ризыгы [фани байлыклардан] яхшырак һәм дәвамлырак.
132.    Гаиләңә [һәм өммәтеңә] намазны әмер ит. Үзең дә сабырлык белән аны үтә. Без синнән ризык сорамыйбыз. Сине Без ризыкландырабыз. [Куанычлы] Ахыр – тәкъвалык [ияләре] өчен.
133.    Алар [мөшрикләр, күргән моның кадәр могҗизалар белән канәгатьләнмичә]: «Нишләп [Мөхәммәд] безгә Раббысыннан бер аять [һәм могҗиза] китерми әле?» – диделәр. Әмма әүвәлге сәхифәләрдә булган [иман, шәригать хөкемнәре белән бәйле мәгълүмат, элекке халыкларның вакыйгаларын хәбәр иткән шулкадәр] ачык дәлил аларга килмәдеме әллә?
134.    Әгәр дә Без аларны аннан [Коръәннән] алда бер газап белән һәлак иткән булсак, алар: «И, Раббыбыз! Нишләп безгә бер расүл җибәрмәдең? Кимсетелүдән һәм хур ителүдән алда Синең аятьләреңә ияргән булыр идек», – диярләр иде. [Аларга менә шундый сәбәп бирмәс өчен Коръәни Кәримне иңдердек].
135.    [Расүлем!] Әйт: «Һәрбер кеше [бер-берсенең хәле нәрсә белән бетәр дип] көтә, сез дә көтегез. Тиздән кемнең туры юлда һәм һидаятькә ирешкән булганын беләчәксез».

Фото на анонсе: © «Татар-информ»