Татарча Коръән тәфсире: перевод суры Сура аш-Шуара (Поэты) - Әш-Шүгәра (Шагыйрьләр) (227 аять)

26. Әш-Шүгәра (Шагыйрьләр) сүрәсе 
Мәккә чоры, 227 аять

Рәхимле һәм шәфкатьле Аллаһ исеме белән!

1.    Таа сииин мииим.
2.    Болар [Аллаһы Тәгалә тарафыннан иңдерелгән мөбарәк һәм мәгънәләре] ап-ачык булган [бөек] Китапның аятьләре.
3.    Алар иман итәсе кешеләр түгел дип, [борчылудан] үз-үзеңне үтерү дәрәҗәсендәсең.
4.    Теләсәк, өсләренә күктән бер аять иңдерербез дә, [иманга мәҗбүр иткән ул бәла каршысында] муеннары аңа иелер.
5.    Аларга [мөшрикләргә] Рахманнан яңа бер искәрмә килгән саен, алар аңардан йөз чөерделәр.
6.    Алар [үзләренә килгән Коръәнне дә] ялган дип санадылар, ләкин алар мыскыл иткән ул нәрсәнең [дәһшәт бирәчәк] хәбәрләре [дөньяда Исламның балкып чыгуы белән җиңелгәч, Ахирәттә исә җәһәннәм газабына төшкәч] аларга киләчәк.
7.    Алар җиргә карамадылармы, Без анда [төрле үсемлекләрдән бик файдалы] һәр яхшы пардан ничәне үстердек?
8.    Һичшиксез, боларда бик зур аять [һәм галәмәт] бар. Әмма аларның күбесе [явызлык белән тамгалы булганнары өчен, бу аятькә] инанмадылар.
9.    Һичшиксез, синең Раббың Бөек, Рәхимле.
10.    Менә Раббың Мусага [галәйһиссәлам] мөрәҗәгать итте: «Бар залимнәр кавеменә!..
11.    Фиргавеннең [үзенә һәм] кавеменә! Алар [иманга килеп һәм итагать итеп, һаман Аллаһның газабыннан] курыкмыйлармы?»
12.    [Бу әмерне алган Муса [галәйһиссәлам] Әйтте: «И, Раббым! Мин аларның мине [һич сүз әйтергә ирек бирмичә] ялганчы дип санауларыннан куркамын.
13.    [Алар мине инкяр итәрләр дип] Күкрәгем кысыла, [сакаулыгым сәбәпле] телем дә чишелми. Син [миңа ярдәм итүе өчен] Һарунга да [галәйһиссәлам] пәйгамбәрлек бирер өчен, Җәбраилне] җибәр.
14.    Алар каршында минем өстә [кыйптыйның үтерелү дәгъвасы белән бәйле] гөнаһ бар. Шул сәбәпле мине үтерүләреннән дә куркамын».
15.    [Аллаһы Тәгалә аның бу ике теләгенә дә җавап итеп] Әйтте: «Юк! [Курыкма! Алар сиңа берни дә эшли алмаслар]. Икегез дә аятьләребез белән барыгыз. Без сезнең белән бергә тыңлаячакбыз.
16.    Икегез дә фиргавенгә барыгыз да әйтегез: «Без – галәмнәр Раббысының илчеләребез.
17.    Исраил улларын безнең белән бергә [Шам якларына] җибәр [дип әйтергә] дип [сиңа җибәрелдек]».
18.    [Муса [галәйһиссәлам] моны фиргавенгә әйткәч, фиргавен] Әйтте: «Без сине туганнан соң арабызда тәрбияләп үстермәдекме? Син гомереңнең күп елларын безнең арабызда тормадыңмы?
19.    Һәм син нигъмәтемне инкяр итүчеләрдән булып, кылган эшеңне кылдың».
20.    [Муса [галәйһиссәлам] фиргавенгә җавап итеп] Әйтте: «Ул вакытта мин аны кылдым, әмма [аның бер сугуда үләчәген] белмәгәннәрдән идем.
21.    Сездән курыккач, арагыздан качтым. Шуннан соң Раббым миңа хөкем [пәйгамбәрлек, гыйлем, аңлау сәләте] бирде һәм мине җибәрелгәннәрдән итте.
22.    Ул [«Утыз ел буена сине мин тәрбияләдем», – дип] син мине битәрләгән нигъмәт исә, Исраил улларын кол иткән булуың. [Син аларның ир балаларын үтергәнең өчен, мин синең кулыңа төштем. Син изү-җәбер булган нәрсәне игелек дип саныйсыңмы?]
23.    Фиргавен әйтте: «Нәрсә ул галәмнәрнең Раббысы?»
24.    Ул әйтте: «[Ул] Күкләрнең, җирнең һәм алар арасындагыларның Раббысы [яралтучысы һәм идарә итүчесе]. Әгәр [хакыйкатькә] шиксез ышанган кешеләр булсагыз».
25.    Ул янәшәсендәгеләргә: «[Күкләрнең һәм җирнең соңыннан яралтылганы хакында моның сөйләгәннәрен] Ишетмисезме әллә?» – диде.
26.    Ул: «Сезнең дә Раббыгыз, әүвәлге аталарыгызның да Раббысы!» – диде.
27.    Ул: «Һичшиксез, сезгә җибәрелгән бу расүлегез бер тиле», – диде.
28.    Ул: «[Минем Раббым] Көнчыгышның, көнбатышның һәм икесе арасында булганнарның Раббысы. Әгәр сез аңласагыз [сүземнең дөреслеген белерсез]», – диде.
29.    Ул: «Әгәр миннән башка бер илаһ алсаң, мин сине төрмәгә ябылучылардан итәрмен», – диде.
30.    Ул: «Мин сиңа ап-ачык нәрсә китерсәм дәме?» – диде.
31.    Ул: «Әйдә, аны китер [дә дөреслегеңне кабул итим]. Әгәр син [бу дәгъваңда] тугърылардан булсаң [моны эшли алырсың]», – диде.
32.    Ул таягын [җиргә] ташлады, һәм кинәт ул [һич шик тудырмый торган зур һәм озын] ап-ачык еланга әверелде.
33.    Янә кулын [куеныннан] чыгарды, кинәт ул караучылар өчен [гадәттән тыш нурлар чәчеп, күзләрне камаштырган һәм офыкны каплаган] ап-ак иде.
34.    [Фиргавен] Янәшәсендә булган абруйлы затларга [ялварырдай итеп] әйтте: «Һичшиксез, бу – [сихер гыйлемендә иң югары ноктага ирешкән] бик белемле сихерче.
35.    Ул сезне [Мисырда яшәп яткан] туфрагыгыздан сихере белән чыгарырга тели. [Аңа карата ничек кылануым кирәклеге хакында миңа] Нәрсә әмер итәсез?»
36.    [Фиргавенгә] Әйттеләр: «Аны һәм кардәшен кичектер дә [бу арада иң оста сихерчеләрне] җыючыларны шәһәрләргә җибәр.
37.    Алар сиңа һәр белемле сихерчене алып килсеннәр».
38.    Сихерчеләр [бәйрәм дип] танылган бер көннең билгеләнгән [төш] вакытында [күрешер өчен] бер урынга китерелде.
39.    Кешеләргә әйтелде: «Сез җыелдыгызмы?
40.    Бәлки, без сихерчеләргә иярербез. Әгәр алар җиңсәләр [шулай итүебез кирәк булыр]».
41.    [Чакырып йөрүчеләр туплаган] Сихерчеләр фиргавенгә килгәч: «Әгәр дә без җиңүчеләр булсак, безгә бер түләү булырмы?» – диделәр.
42.    Ул: «Әйе! Ул тәкъдирдә сез якын ителгәннәрдән булачаксыз», – диде.
43.    [Ун мең чамасы сихерчене каршысында күргән] Муса [галәйһиссәлам] аларга: «Сез ыргытасы нәрсәләрегезне ыргытыгыз [да карап карыйк]», – диде.
44.    Алар бауларын һәм таякларын [үзәнлеккә] ыргыттылар да: «Фиргавеннең көче хакына, һичшиксез, без җиңүчеләрбез», – диделәр.
45.    Муса да [галәйһиссәлам] таягын ташлады, һәм кинәт ул алар уйлап чыгарган [асылы булмаган] нәрсәләрне [тотып] йотты.
46.    Сихерчеләр [үз-үзләренә хуҗа була алмыйча, беркем тарафыннан да мәҗбүр ителмичә] сәҗдә кылучылар хәлендә [җиргә] капланды.
47.    Һәм әйттеләр: «Без бөтен галәмнәрнең Раббысына иман китердек.
48.    Мусаның һәм Һарунның [галәйһимәссәләм] Раббысына».
49.    [Фиргавен] Әйтте: «[Димәк] Мин сезгә рөхсәт бирмәс борын, сез аңа иман иттегез. Һичшиксез, ул – сезгә бу сихерне өйрәтүчегез. Әмма [кылган бу эшегезнең авыр нәтиҗәсен] тиздән беләчәксез! Кулларыгызны һәм аякларыгызны [сул кул, уң аяк шәкелендә] төрле яктан чабачакмын, аннары бөтенегезне дә асачакмын».
50.    [Ул сихерчеләр] Әйттеләр: «Бер зарар да юк! Һичшиксез, без Раббыбызга [Аның җәннәт һәм рәхмәтенә] кайтачакбыз.
51.    Без [бу җәмәгать арасында] иман китерүчеләрнең тәүгеләре булдык дип, Раббыбыздан безнең өчен [көферлек һәм сихерчелек кебек] хаталарыбызны ярлыкавын өмет итәбез».
52.    Без Мусага [галәйһиссәлам]: «[Сиңа иман китергән] Колларымны төнлә йөрт [Мисырдан алып кит]! Һичшиксез, [фиргавен һәм аның гаскәрләре] сезнең эзегезгә төшәчәкләр», – дип вәхи иттек.
53.    Фиргавен шәһәрләр буйлап [өстәмә көч] туплаучылар җибәрде.
54.    [Ярсу белән ул болай дия иде:] «Һичшиксез, алар бит аз санлы бер көтү генә.
55.    Алар безне бик нык ачуландырдылар.
56.    Әмма, һичшиксез, без хәстәрен күрә торган [уяу, яхшы коралланган] кавембез».
57.    Шулай Без аларны [Нил ярында булган] бакчалардан һәм чишмәләрдән чыгардык.
58.    [Алтын һәм көмеш] Хәзинәләрдән һәм яхшы урыннардан да.
59.    [Хәл] Менә шулай! Без [фиргавен һәм аның гаскәрен суга батырганнан соң] аларга Исраил улларын мирасчы иттек.
60.    Алар [фиргавен һәм аның гаскәре] кояш чыккан вакытта алар артыннан куып киттеләр.
61.    Ике төркем [шактый якынлашып] бер-берсен күргәч, Мусаның [галәйһиссәлам] аркадашлары: «[Алдыбызда диңгез, артыбызда дошман] Һичшиксез, без [дошманнар тарафыннан] куып җителгән кешеләрбез», – диде.
62.    Ул [Аллаһның вәгъдәсенә ышанып]: «Юк! [Алар безне һич тота алмаслар! Аллаһ хакында начар уйламагыз!] Һичшиксез, Раббым минем белән бергә, Ул [котылуыбыз өчен] миңа юл күрсәтәчәк!» – диде.
63.    Без Мусага [галәйһиссәлам]: «Таягың белән диңгезгә сук», – дип вәхи иттек. [Ул бу әмерне үтәүгә] Диңгез ярылды һәм һәрбер өлеш зур бер тау кебек булды.
64.    Башкаларны анда [мөэминнәргә таба] якынлаштырдык.
65.    Мусаны [галәйһиссәлам] һәм янында булганнарны барысын бергә коткардык.
66.    Шуннан [алар диңгездән чыкканнан] соң, башкаларны [өсләренә диңгезне каплап] суга батырдык.
67.    Һичшиксез, боларда [Аллаһы Тәгаләнең өстен көчен күрсәткән] бер билге [һәм галәмәт] бар. Әмма аларның күбесе иман китерүчеләр түгел иде. 
68.    Һичшиксез, синең Раббың – Бөек [Җиңелмәс], Рәхимле.
69.    [Расүлем!] Аларга Ибраһимның [галәйһиссәлам] хәбәрен дә укы.
70.    Менә ул әтисенә һәм кавеменә: «[Аллаһны калдырып] Сез нәрсәгә табынасыз?» – дигән иде.
71.    Алар: «Без потларга табынабыз һәм аларга ялваруыбызны дәвам итеп торабыз», – диделәр.
72.    Ул әйтте: «[Аларга] Ялварган чагыгызда, алар сезне ишетәләрме?
73.    Яки [табынган чагыгызда] сезгә файда биреп, [табынмаган чагыгызда] зарар китерәләрме?
74.    Алар: «Әмма без аталарыбызны шулай иткән хәлдә таптык», – диделәр.
75.    Әйтте: «Сез соң табынган нәрсәләрегез турында уйладыгызмы?
76.    Сез һәм әүвәлге аталарыгыз?
77.    Һичшиксез, [хәзер мин ул потларга табына калсам] алар [Ахирәттә] минем өчен дошман, ләкин галәмнәрнең Раббысы [дошман] түгел.
78.    Ул мине бар иткән һәм Ул [бар иткән һәрнәрсәсе кебек] мине [дә дин һәм дөнья мәнфәгатьләренә] һидаять итә.
79.    Ул мине ашата да, эчерә дә.
80.    Авырып киткән чагымда, Ул миңа шифа [һәм сихәт] бирә.
81.    Ул минем җанымны алачак, шуннан соң мине [Ахирәттә] терелтәчәк.
82.    Ул Җәза көнендә минем [белеп-белмичә кылган] хатамны ярлыкар дип өмет итәм.
83.    [Ибраһим [галәйһиссәлам] Аллаһы Тәгаләнең аңа насыйп иткән нигъмәтләрне кавеменә аңлатканнан соң, Раббысына дога кыла башлап әйтте] И, Раббым! Миңа [гыйлем һәм гамәлдә камиллеккә ирештерә торган] бер хөкем бир һәм мине [олы-кече барлык гөнаһлардан сакланган] изгеләргә куш!
84.    Соңгылар арасында мине [макталган] яхшылык белән искә алсыннар [ки, күркәм нәтиҗәләрен Ахирәттә күрим].
85.    Мине нигъмәтләр белән тулы җәннәтнең мирасчыларыннан кыл.
86.    Атамны да [иманга һидаять итеп] ярлыка, чөнки ул адашкан [кяфер] кемсәләрдән булды.
87.    Мине алар терелтеләчәк көнне оятка калдырма.
88.    [Хәерле юлда сарыф ителсә дә] Бер малның да, [шәфәгать итә алырлык дәрәҗәдә булган] улларның да [беркемгә] файда бирмәгән көнне.
89.    Мәгәр [көферлек һәм монафикълык кебек хасталыклардан тәмам котылып] керсез күңел белән Аллаһка килүче булмаса гына».
90.    [Мәхшәр көнендә] Җәннәт тәкъвалык ияләренә якынайтылган.
91.    Ут исә адашканнарга [ялкыны кагылыр дәрәҗәдә] ачык күрсәтелгән.
92.    [Шулвакыт] Аларга әйтелер: «[Дөньяда чакта] Табынган нәрсәләрегез кайда?
93.    Аллаһны калдырып [аларга табына идегез]. [Инде хәзерге читен хәлгә төшергән газаптан котылуыгыз өчен] Сезгә ярдәм итә алмыйлармы әллә? Яки үзләренә [булса да] ярдәм итә алалармы?
94.    Алар да [табынылганнар да], адашучылар да [аларны көтеп торган җәһәннәмнең] эченә йөзтүбән ташландылар.
95.    Иблиснең [нәселе дә, кешеләр, җеннәрдән аңа буйсынган] гаскәрләре дә – барысы бергә.
96.    Алар анда бер-берләре белән бәхәсләшеп әйттеләр:
97.    «Аллаһ белән ант итәбез ки, без ап-ачык бер адашу эчендә булганбыз.
98.    Сезне галәмнәрнең Раббысына тиң тотканда.
99.    Безне гөнаһлылар гына юлдан яздырды.
100.    Безгә шәфәгатьчеләрдән [пәйгамбәр һәм фәрештәләрдән] беркем юк.
101.    [Интегүләребезне җиңеләйтергә] Тугры бер дус та юк.
102.    Әгәр дә безгә [дөньяга кабат] кайту булса иде дә, иман китерүчеләрдән булса идек!»
103.    Һичшиксез, монда [Ибраһимның [галәйһиссәлам] кыйссасында] аять [һәм гыйбрәт] бар. Әмма аларның күбесе [аңа] ышанган кемсәләр булмады.
104.    Һичшиксез, синең Раббың Бөек [Җиңелмәс], Рәхимле.
105.    Нухның [галәйһиссәлам] кавеме [аны инкяр итү белән] бөтен җибәрелгәннәрне ялганчы дип санады.
106.    [Нәсел ягыннан] Кардәшләре [булган] Нух [галәйһиссәлам] аларга әйтте: «[Аллаһка ширек кылудан] Һич курыкмыйсызмы?
107.    Һичшиксез, мин – сезгә [Аллаһтан җибәрелгән] ышанычлы бер илчемен.
108.    Аллаһтан сакланыгыз һәм миңа итагать итегез.
109.    Мин бит сездән моның өчен түләү сорамыйм. Минем әҗерем – Аллаһта гына.
110.    Аллаһтан куркыгыз һәм миңа буйсыныгыз».
111.    Әйттеләр: «Иң түбән кешеләр сиңа ияргән икән, без дә сиңа иман китерикме әллә?»
112.    [Нух [галәйһиссәлам] Әйтте: «Минем алар кылган нәрсәләр белән бәйле белемем юк.
113.    Аларның хисабы Раббымда гына [чөнки Ул гына аларның күңелләрен белә]. Әгәр шуны аңласагыз иде.
114.    Мин [сезне канәгатьләндерим дип] мөэминнәрне [янымнан] кумаячакмын.
115.    Мин [ярлы-бай дип аермыйча, һәркемгә җибәрелгән] ап-ачык кисәтүчемен [инде мин сезгә аңлаткан дөрес дәлилләр белән кәкрене турыдан аера алырсыз].
116.    Әйттеләр: «И, Нух! Әгәр дә [бу сүзләреңнән] ваз кичмәсәң, таш атылганнардан булырсың».
117.    [Нух [галәйһиссәлам], кылачак бәддоганың хаклы сәбәбен ачыклар өчен] Әйтте: «И, Раббым! Һичшиксез, кавемем мине ялганчыга санады.
118.    Минем белән алар арасында хөкем белән карар бир, мине дә, янымда булган мөэминнәрне дә [болардан] коткар».
119.    Без аны һәм янында булганнарны [кешеләр, кошлар һәм хайваннар] тулы көймә эчендә коткардык.
120.    Шуннан соң артыннан [кяфер булып] калганнарны суга батырдык.
121.    Һичшиксез, монда [Нухның [галәйһиссәлам] кыйссасында] бер билге [һәм гыйбрәт] бар. Әмма аларның күбесе [аңа] ышанган кемсәләр булмады.
122.    Һичшиксез, синең Раббың – Бөек [Җиңелмәс], Рәхимле.
123.    Гад [кавеме расүлләрен инкяр итү белән] бөтен җибәрелгәннәрне ялганчы дип санады.
124.    Кардәшләре [булган] Һуд [галәйһиссәлам] аларга әйтте: «[Аллаһка ширек кылудан] Һич курыкмыйсызмы?
125.    Һичшиксез, мин – сезгә [Аллаһтан җибәрелгән] ышанычлы бер илчемен.
126.    Аллаһтан куркыгыз һәм миңа итагать итегез.
127.    Мин бит сездән моның өчен түләү сорамыйм. Минем әҗерем Аллаһта гына.
128.    Һәр биек урында уен уйнап, файдасыз биналар корасызмы әллә?
129.    Янә [тонналап су сакларлык] нык манаралар саласыз, гүя сез [дөньяда] мәңге калачаксыз.
130.    Җәзаландырырга теләгән кешеләрне] Тотып алгач, [кызганмыйча ачу белән кыйнап үтергән] җәберләүче кешеләр буларак тотасыз.
131.    Аллаһтан куркыгыз [бу эшләрне ташлагыз] һәм [мин дәгъват кылган нәрсәләрдә] миңа буйсыныгыз.
132.    Сезгә мәгълүм [нигъмәт тулы моның кадәр] нәрсәләр белән сезгә ярдәм итүчедән куркыгыз.
133.    Ул [Раббыгыз] терлекләр һәм ир балалар белән сезгә ярдәм итте.
134.    Бакчалар һәм чишмәләр белән дә [сезгә игелек кылды].
135.    Мин олуг көннең газабыннан сезнең өчен куркам».
136.    [Моның кадәр нәсыйхәтләргә җавап итеп] Әйттеләр: «Вәгазьләсәң дә, вәгазләүчеләрдән булмасаң да, безгә барыбер [без белгәнебездән ваз кичмибез]».
137.    Бу [яшәү рәвешебез] – әүвәлгеләрнең ышану һәм гадәтеннән башка берни түгел [алар – кешеләр яшәп үләләр, терелү һәм хисап бирү һич юк, дип уйлаганнар].
138.    Без – газап ителәчәк кешеләр түгелбез».
139.    Алар аны ялганчы дип санады һәм шул сәбәпле, Без аларны [зур бер давыл белән] һәлак иттек. Һичшиксез, монда [Һуд [галәйһиссәлам] кыйссасында] бер аять бар. Әмма аларның күбесе [аңа] ышанган кемсәләр булмады.
140.    Һичшиксез, синең Раббың Бөек [Җиңелмәс], Рәхимле.
141.    Сәмуд [кавеме расүлләрен инкяр итү белән] бөтен җибәрелгәннәрне [пәйгамбәрләрне] ялганчы дип санады.
142.    [Нәсел ягыннан] Кардәшләре [булган] Салих [галәйһиссәлам] аларга әйтте: «[Аллаһка ширек кылудан] Һич курыкмыйсызмы?
143.    Һичшиксез, мин – сезгә [Аллаһтан җибәрелгән] ышанычлы бер илчемен.
144.    Аллаһтан куркыгыз һәм [Ул әмер иткән тәүхид игътикадында да, гыйбадәтләр мәсьәләсендә да] миңа итагать итегез.
145.    Мин бит сездән моның өчен түләү сорамыйм. Минем әҗерем – Аллаһта гына.
146.    Сез биредә [инкарыгыз сәбәпле башыгызга киләчәк газаплардан] имин кешеләр буларак калдырылачаксызмы әллә?
147.    Бакчалар һәм чишмәләр арасында.
148.    Игеннәр арасында һәм җимешләре салынып торган хөрмәлекләр арасында.
149.    Тәкәбберләнеп тауларда өйләр тишәсез.
150.    Аллаһтан куркыгыз һәм миңа итагать итегез.
151.    Ул [адашуда чиктән ашкан тугыз кабиләдәге] исрафчыларның әмеренә буйсынмагыз.
152.    Алар җирдә бозыклык тараталар һәм төзәтергә тырышмыйлар».
153.    Алар әйттеләр: «Син бит сихерләнгән кешеләрдәнсең.
154.    Син бит безнең кебек бер кеше! [Дөреслегеңне исбатлаган] Бер аять [һәм могҗиза] китер. Әгәр дөрес сөйләүчеләрдән булсаң [моны эшләргә тиешсең]».
155.    Әйтте: «Бу [таләбегез белән, минем догам сәбәпле, Аллаһы Тәгалә кыя таудан чыгарган буаз] ана дөя ки, билгеләнгән көнне аңа су насыйп, һәм [шуның икенче көнендә] эчү вакыты сезнеке [бу дөянең суына күз атмагыз].
156.    Аңа [сугып] явызлык белән кагылмагыз, югыйсә олуг көннең газабы сезне тотачак».
157.    Ләкин [үзара килешеп] аның аякларын кисеп, [эшкә керешкәч] аны бугазладылар, шул сәбәпле, [килгән газапны күргәч] үкенүчеләрдән булдылар.
158.    Газап аларны [өч көннән соң] тотты. Һичшиксез, монда [Салихның [галәйһиссәлам] кыйссасында] бер билге [һәм гыйбрәт] бар. Әмма аларның күбесе [аңа] ышанган кемсәләр булмады.
159.    Һичшиксез, синең Раббың Бөек [Җиңелмәс], Рәхимле.
160.    Лут [галәйһиссәлам] кавеме бөтен җибәрелгәннәрне [пәйгамбәрләрне] ялганчы дип санады.
161.    [Нәсел ягыннан] Кардәшләре Лут аларга әйтте: «[Аллаһка ширек кылудан] Һич курыкмыйсызмы?
162.    Һичшиксез, мин – сезгә [Аллаһтан] ышанычлы бер илчемен.
163.    Аллаһтан куркыгыз һәм миңа итагать итегез.
164.    Мин бит сездән моның өчен түләү сорамыйм. Минем әҗерем – Аллаһта гына.
165.    [Күпчелеге хатын-кыз булган Адәм балаларыннан оешкан моның кадәр] Галәмнәр арасыннан [җенси теләкләрегезне канәгатьләндерергә] ирләргә киләсезме әллә?
166.    Һәм Раббыгызның, сезнең [файдалануыгыз] өчен, бар иткән хатыннарыгызны калдырасызмы? Юк! Сез чикне ашкан кешеләрсез».
167.    Алар әйттеләр: «И Лут! Әгәр дә [сүзләреңнән] ваз кичмәсәң, [арабыздан] чыгарылганнардан булачаксың».
168.    [Лут [галәйһиссәлам] Әйтте: «Һичшиксез, мин сезнең [бу] эшегезгә бик каты ачуланучыларданмын.
169.    И, Раббым! Болар кылган нәрсәләрдән мине һәм гаиләмне коткар».
170.    Без аны һәм [кызлары һәм калган мөэминнәрдән торган] гаиләсен [газаптан алда гөнаһлылар җиреннән] барысын бергә коткардык.
171.    Мәгәр [газап эчендә] артта калучылар арасындагы бер карчыкны гына [коткармадык, Лутның [галәйһиссәлам] хатыны булган бу хатын үзе имансыз, үзе кавеменең начар эшләрен күңеле хуш күргән бер кеше иде].
172.    Шуннан башкаларны [Җәбраилнең [галәйһиссәлам] канатында күкләргә күтәреп, астын өскә әйләндереп] кырып бетердек.
173.    Өсләренә [кызган балчык ташларыннан тиңе булмаган] бер яңгыр яудырдык. Кисәтелгәннәрнең яңгыры нинди начар ул!
174.    Һичшиксез, монда [Лутның [галәйһиссәлам] кыйссасында] бер билге [һәм гыйбрәт] бар. Әмма аларның күбесе [аңа] ышанган кемсәләр булмады.
175.    Һичшиксез, синең Раббың – Бөек [Җиңелмәс], Рәхимле.
176.    Әйкә [урманы] халкы да [пәйгамбәрләрне инкяр итеп] бөтен җибәрелгәннәрне ялганчы дип санады.
177.    Шугайб [галәйһиссәлам] аларга әйтте: «[Аллаһка ширек кылудан] Һич курыкмыйсызмы?
178.    Һичшиксез, мин – сезгә [Аллаһтан җибәрелгән] ышанычлы бер илчемен.
179.    Аллаһтан куркыгыз һәм миңа итагать итегез.
180.    Мин бит сездән моның өчен түләү сорамыйм. Минем әҗерем – Аллаһта гына.
181.    Үлчәүне тулы итегез һәм киметүчеләрдән булмагыз.
182.    [Авырлыкны үлчәгәндә дә] Төгәл мизан белән үлчәгез.
183.    [Хаклары булган мал һәм] Әйберләрен кешеләргә киметмәгез. Явызлык кылган кешеләр буларак җирдә бозыклык чыгармагыз!
184.    Сезне дә, әүвәлге буыннарны да яралткан Заттан куркыгыз».
185.    Алар әйттеләр: «Син бит сихерләнгәннәрдән.
186.    Син бит безнең кебек бер кешесең [ничек инде пәйгамбәр булганыңны әйтә аласың]! Без сине ялганчы дип саныйбыз.
187.    Өстебезгә күктән [безне һәлак итәчәк] берәр кисәк төшер, әгәр дөресен сөйләсәң [моны эшләргә мәҗбүрсең].
188.    [Шугайб [галәйһиссәлам] Әйтте: «Минем Раббым сезнең ни кылганнарыгызны яхшырак белә [шуңа күрә сезгә ничек итеп һәм кайчан газап бирәсен дә Ул гына белә]».
189.    Алар аны ялганчы дип санадылар, һәм аларны болыт көненең [фаҗигале] газабы тотты. Һичшиксез, ул олуг көннең газабы иде.
190.    Һичшиксез, монда [Шугайб [галәйһиссәлам] кыйсасында] бер билге [һәм гыйбрәт] бар. Әмма аларның күбесе [аңа] ышанган кемсәләр булмады.
191.    Һичшиксез, синең Раббың – Бөек [Җиңелмәс], Рәхимле.
192.    Һичшиксез, ул [Коръән] – бөтен галәмнәрнең Раббысының иңдерүе.
193.    [Дин мәсьәләсендә кешеләрне терелткән вәхи ышанычлы бер юл белән китергәне сәбәпле] Рух әл-Әмин [дигән исеме дә булган Җәбраил] аны иңдерде.
194.    Синең күңелеңә, син [дә элек вәхи алган пәйгамбәрләр кебек, өммәтеңне хәвеф-хәтәрләрдән] кисәтүчеләрдән булырсың дип.
195.    [Кавемеңә яхшы таныш булган] Гарәпчә ап-ачык бер телдә.
196.    Һичшиксез, ул [Коръән хакында] әүвәлгеләрнең китапларында [язылган] иде.
197.    Бәни Исраил галимнәренең аны [һәм ул иңдерелгән затны аңа хас сыйфатлары белән танып] белүе алар өчен [Коръән һәм Мөхәммәднең (салләллаһу галәйһи вә сәлләм) тууы турында мөһим] бер дәлил булмадымы?
198.    Әгәр дә аны гарәпчә сөйләшә белмәгәннәрнең берәрсенә иңдергән булсак та.
199.    Ул аны [бу тиңсез хәлендә] аларга укыган булса, алар барыбер [үҗәтлек һәм тәкәбберлекләре аркасында моның кадәр ачык могҗиза каршында да] аңа ышанган кешеләр булмаслар иде.
200.    Аны [Коръәннең могҗиза икәнен] гөнаһлыларның күңелләренә шулай керттек.
201.    [Әмма янә] Алар, [иманга мәҗбүр итәрлек] тилмерткеч газапны күргәнчегә кадәр, аңа ышанмаслар.
202.    Ул, [газап] алар сизми калганда, кинәт киләчәк.
203.    Алар: «Безгә кичектерелү бирелерме?» – диячәкләр.
204.    Әллә алар [«Вәгъдә иткән газапны тизрәк китер!» – кебек сүзләр сөйләп] Безнең газабыбызны ашыктыралармы?
205.    Инде күрдеңме? Без аларны [нигъмәтләребез белән] еллар буена файдаландыра калсак.
206.    Шуннан соң вәгъдә ителгән нәрсә аларга килә калса.
207.    Файдаланган нәрсәләре аларга [газапны ераклаштырырга] нинди файда китерә алыр?
208.    Без бер генә шәһәрне дә анда кисәтүчеләр [пәйгамбәр] җибәрми торып һәлак итмәдек.
209.    [Бу] Бер үгет. Без [инкяр итүче кавемнәрне кисәтмичә һәлак иткән] залимнәр [кебек эш итүне килешле дип санаучылардан] түгелбез.
210.    [Мөшрикләр әйткәнчә] Аны шайтаннар иңдермәде.
211.    Аларга бу килешми дә, аларның көчләре дә җитми.
212.    Чөнки алар [элек фәрештәләр сөйләшүләрен ишетү мөмкинлегенә ия булсалар, Коръән иңгәннән соң] ишетүдән читләштерелделәр.
213.    Аллаһ белән бергә башка бер илаһка табынма, югыйсә газап ителүчеләрдән булырсың.
214.    [Расүлем! Иң башта] Син иң якын туганнарыңны [ширек сәбәп булган газаплардан] кисәт.
215.    [Нәсел ягыннан ерак булсалар да] Сиңа ияргән мөэминнәргә исә [шәфкать] канатыңны җәй.
216.    Әгәр дә [туганнарың] сиңа [иярмичә] карышсалар, әйт: «Һичшиксез, мин сез кылган [начар] нәрсәләрдән еракмын».
217.    Син Бөек [Җиңелмәс], Рәхимлегә тәвәккәл кыл.
218.    Ул Зат синең [намазларга, бигрәк тә тәһәҗҗүдкә] торганыңны да күрә.
219.    [Имамлык иткән чагыңда] Сәҗдә кылучылар арасында [әле аягүрә, әле утырган килеш бер хәлдән бер хәлгә] үзгәргәнеңне дә.
220.    Һичшиксез, Ул – [һәрнәрсәне] Ишетүче, [һәрнәрсәне] белүче.
221.    [Расүлем! Коръәнне сиңа шайтаннар иңдергәнен яки сине яхшы бер шагыйрь дигәннәргә әйтәмен:] «Шайтаннарның кемнәргә иңгәнлекләрен сезгә хәбәр итимме?
222.    Алар [Расүлем кебек тугры кешеләргә түгел] һәр ялганчы һәм гөнаһлы кешегә иңәләр.
223.    Алар [шайтаннарга] колак салалар [алардан өйрәнгән фаразга үзләреннән өстиләр] һәм күбесе – ялганчылар.
224.    Шагыйрьләргә килгәндә, аларга адашканнар иярер.
225.    Күрмәдеңме, алар һәр үзәнлектә каңгырап йөриләр.
226.    Янә алар [китерәчәк начар нәтиҗәләрне уйлап тормыйча һәм тәнкыйтьләргә колак салмыйча] эшләмәячәк нәрсәләрен сөйлиләр.
227.    Мәгәр [Коръәнгә һәм Пәйгамбәргә (салләллаһу галәйһи вә сәлләм) иман китергән, [намаз, ураза, хаҗ һәм зәкят кебек] изге гамәлләр кылган, Аллаһны күп итеп зикер иткән һәм [кяферләр тарафыннан мыскыл ителеп] золымга дучар ителгәннән соң, үч алган кешеләр булмасалар гына. [Инкяр итеп һәм баш күтәреп] Золым кылган кемсәләр исә [дөньядагы рәхәтлекләре артыннан] нинди кайту урынына [җәһәннәм төбенә] барачакларын тиздән беләчәк».

26. Сура аш-Шуара (Поэты) 
Мекканская,  227 аятов. 

С именем Аллаха Милостивого [ко всем на этом свете], Милующего [лишь верующих на том свете]. 

1.    Та. Син. Мим. 
2.    Это – аяты ясной Книги. 
3.    Возможно, ты [о Мухаммад] мучаешься от того, что они [мекканцы] не становятся верующими.  
4.    Поистине, если Мы пожелаем, то ниспошлем им с неба знамение, перед которым склонятся их шеи смиренно. 
5.    И любое новое напоминание [аят Куръана] от Милостивого они игнорируют. 
6.    И они не поверили [в Куръан], и к ним придут вести [их постигнет кара] о том, над чем они издевались.  
7.    Неужели они не смотрят на землю – сколько Мы вырастили на ней благородных видов растений? 
8.    Поистине, в этом – знамение, но большинство их – неверующие. 
9.    Поистине, твой Господь – Достойный, Милующий [верующих]. 
10.    И твой Господь обратился к Мусе: «Иди к несправедливому народу – 
11.    народу Фараона. Разве они не боятся [Аллаха]?» 
12.    [Муса] Ответил: «Господи! Поистине, я боюсь, что они мне не поверят, 
13.    и станет мне тяжело [от их неверия], и я не смогу говорить [с ними] свободно. Пошли же за Харуном [сделай его тоже пророком]. 
14.    Еще они считают меня ви­новным [в убийстве египтянина], и боюсь, что они казнят меня [за это]». 
15.    [Аллах] Сказал: «Нет [они не казнят тебя]! Идите вдвоем [ты и Харун] с Моими знамениями. Мы будем вместе с вами и услышим [все]. 
16.    Придите вдвоем к Фараону и скажите: «Мы посланы Господом миров. 
17.    Так отпусти же с нами потомков Исраиля [из плена]». 
18.    [Фараон] Ответил: «Разве мы не воспитывали тебя среди нас [в моем доме] с младенчества? Ты же провел среди нас [многие] годы своей жизни! 
19.    А ты сделал то, что сделал [убил египтянина]! Ты просто неблагодарный!» 
20.    [Муса] Ответил: «Я сделал это по ошибке [ненамеренно, не зная, что он умрет всего лишь от одной пощечины].  
21.    И я бежал от вас, испугавшись. Но даровал мне мой Господь мудрость и сделал [Своим] посланником. 
22.    И ты попрекаешь меня благами, которыми меня одарил, а сам поработил потомков Исраиля [мой народ]». 
23.    И Фараон спросил: «А кто это – Господь миров?» 
24.    [Муса] Ответил: «Господь небес, земли и всего, что между ними. Если у вас есть убежденность [то это совершенно очевидно]». 
25.    Фараон сказал [насмешливо] приближенным: «Вы это слышите?!» 
26.    [Муса] Сказал: «[Он –] Ваш Господь и Господь ваших предков». 
27.    [Фараон] Сказал: «Поистине, этот отправленный к вам посланник – на самом деле сумасшедший». 
28.    [Муса] Сказал: «Господь востока и запада и того, что между ними. Если бы вы понимали». 
29.    [Фараон] Сказал: «Если ты изберешь себе иного бога, кроме меня, то я брошу тебя в тюрьму». 
30.    [Муса] Спросил: «А если я покажу тебе нечто убедительное?» 
31.    [Фараон] Ответил: «Так покажи, если ты говоришь правду!» 
32.    И [Муса] бросил свой посох, и тот превратился в настоящую змею. 
33.    И он вынул свою руку [из выреза одежды], а она – белая [и сияющая, и нет в этом сомнения] для смотрящих [на нее]. 
34.    [Фараон] Сказал прибли-женной знати: «Просто он – знающий [и искусный] колдун. 
35.    Он хочет своим колдовством изгнать вас с вашей земли. Что же вы прикажете [делать]?» 
36.    Они ответили: «Повремени с ним и его братом [отложи решение их участи] и отправь по городам [гонцов], чтобы они собрали 
37.    и привели к тебе всех знающих [и искусных] колдунов». 
38.    И собрали колдунов в назначенный час определенного дня. 
39.    И людей спросили: «Все собрались?  
40.    Надеемся, что мы последуем за колдунами, если они победят [Мусу]».  
41.    Придя, колдуны спросили Фараона: «Будет ли нам награда, если мы победим?» 
42.    Он ответил: «Да. И вы непременно окажетесь среди приближенных [ко мне людей]». 
43.    Муса сказал им [колдунам]: «Бросайте же то, что вы собираетесь бросить». 
44.    Они бросили свои веревки и посохи, воскликнув: «Клянемся величием Фараона! Мы непременно победим!» 
45.    Затем Муса бросил свой посох, и [он, превратившись в огромную змею] проглотил все, что они наколдовали. 
46.    Тогда колдуны пали ниц [перед Мусой] 
47.    и сказали: «Мы поверили в Господа миров, 
48.    Господа Мусы и Харуна».  
49.    [Фараон] Воскликнул: «Неужели вы поверили ему до того, как я разрешил вам? Просто он [Муса] – лучший из вас [колдунов], который научил вас колдовству [и вы все сговорились]! Но скоро вы узнаете! Я отрублю вам руки и ноги накрест и распну всех вас!» 
50.    Они ответили: «Не беда! Поистине, мы вернемся к нашему Господу. 
51.    Поистине, мы жаждем, чтобы наш Господь простил нам наши ошибки за то, что мы стали первыми верующими».  
52.    Мы внушили Мусе: «Отправляйся в путь с Моими рабами ночью, ибо вас будут преследовать». 
53.    И [Фараон] разослал по [всем] городам гонцов для сбора [войска]. 
54.    Он сказал: «Они [иудеи] – просто малочисленная кучка [людей по сравнению с нашим войском]. 
55.    Они действительно разгневали нас, 
56.    и мы все просто предусмотрительны [не думайте, что мы боимся этих людей]». 
57.    И Мы вывели их [Фараона и его людей] из [их] садов и источников, 
58.    сокровищ и прекрасных домов. 
59.    Вот таким образом Мы передали [все имущество людей Фараона] потомкам Исраиля. 
60.    И [воины Фараона] погнались за ними [иудеями] на восходе.  
61.    А когда две группы [людей] увидели друг друга, сподвижники Мусы сказали: «Нас обязательно догонят!» 
62.    Он сказал: «Ну нет! Со мной – мой Господь, и Он укажет мне путь [к спасению]».  
63.    Тогда Мы внушили Мусе: «Ударь своим посохом по морю». Оно расступилось, и каждая сторона его стала будто огромная гора. 
64.    И Мы приблизили к [иудеям] других [войско Фараона]. 
65.    И Мы спасли Мусу и всех, кто был вместе с ним. 
66.    А затем утопили остальных [Фараона с войском]. 
67.    Поистине, в этом – знамение, но большинство их – неверующие. 
68.    И, поистине, твой Господь – Достойный, Милующий [верующих]. 
69.    Прочти им [язычникам, Мухаммад, по памяти] историю Ибрахима.  
70.    И спросил он своего отца и свой народ: «Чему вы поклоняетесь?» 
71.    Они ответили: «Мы поклоняемся идолам и остаемся преданными им». 
72.    [Ибрахим] Спросил: «А они [вас] слышат, когда вы обращаетесь к ним с мольбами? 
73.    Приносят ли они вам пользу? Причиняют ли вред?» 
74.    Они ответили: «[Нет] Но мы видели, как наши отцы делали так [и просто повторяем за ними]». 
75.    [Ибрахим] Сказал: «Да вы видели, чему вы поклоняетесь – 
76.    вы и ваши предки?! 
77.    Поистине, они [идолы] – враги мои, [и я не поклоняюсь никому] кроме Господа миров, 
78.    Который создал меня и ведет меня [верным путем], 
79.    Который кормит меня и поит меня, 
80.    а когда заболеваю – исцеляет меня, 
81.    Который умертвит меня, а после воскресит меня, 
82.    Который – и я очень желаю этого! – простит мои ошибки в Судный день. 
83.    Господи! Даруй мне мудрость и причисли меня к праведникам!  
84.    Оставь обо мне добрую память в будущих поколениях! 
85.    И сделай меня одним из тех, кто унаследует Сад наслаждений [Рай]! 
86.    Прости моего отца, ведь он заблудился!  
87.    И не унизь меня в Судный день – 
88.    в день, когда [никому] не принесет пользу ни богатство, ни сыновья, 
89.    но [легко будет тем] кто предстанет перед Аллахом с чистым сердцем». 
90.    И Рай станет близок для богобоязненных. 
91.    А Ад предстанет перед заблудшими [неверующими]. 
92.    И спросят их: «А где те, кому вы поклонялись 
93.    помимо Аллаха? Помогут ли они вам или [хотя бы] самим себе?» 
94.    Их [ложных божеств] сбросят туда вместе с заблудшими, 
95.    и со всем войском иблиса. 
96.    Споря там [с ложными божествами], они [язычники] скажут [им]: 
97.    «Клянемся Аллахом, мы были в явном заблуждении, 
98.    приравнивая вас к Господу миров. 
99.    Просто [эти] преступники сбили нас [с верного пути]. 
100.    И нет нам [теперь] ни заступников, 
101.    ни верного [сострадательного] друга. 
102.    Если бы могли [прожить нашу жизнь] еще раз, мы бы стали верующими!» 
103.    Поистине, в этом – знамение, но большинство их – неверующие. 
104.    И, поистине, твой Господь – Достойный, Милующий [верующих]. 
105.    Не поверил народ Нуха посланникам.  
106.    И сказал им брат их [по крови] Нух: «Разве вы не боитесь [наказания Аллаха]?  
107.    Я – посланник к вам, заслуживающий доверия. 
108.    Бойтесь же Аллаха и подчинитесь мне. 
109.    Я не прошу у вас за это награды. Моя награда – у Господа миров. 
110.    Бойтесь же Аллаха и подчинитесь мне». 
111.    Они ответили: «Неужели мы поверим тебе, когда за тобой следуют только самые ничтожные [люди]!»  
112.    Он сказал: «Не мне знать о том, что они делают [и почему следуют за мной].  
113.    Отчет они будут держать лишь перед Господом. Если бы вы только понимали [но вы не понимаете ничего]. 
114.    И я не стану прогонять верующих.  
115.    И я только предостерегаю [от наказания Аллаха] и объясняю [истину]». 
116.    Они сказали: «Если ты, Нух, не прекратишь [проповедовать], ты обязательно поплатишься за это!» 
117.    Он сказал: «Господи! Мой народ не верит мне. 
118.    Рассуди же нас по справедливости и спаси меня и верующих вместе со мной». 
119.    Мы спасли его и тех, кто был с ним, в переполненном ковчеге. 
120.    А затем потопили оставшихся. 
121.    Поистине, в этом – знамение, но большинство их – неверующие. 
122.    И, поистине, твой Господь – Достойный, Милующий [верующих]. 
123.    Адиты не поверили посланникам.  
124.    И сказал им брат их Худ: «Разве вы не боитесь [наказания Аллаха]? 
125.    Поистине, я – посланник к вам, заслуживающий доверия. 
126.    Бойтесь же Аллаха и подчинитесь мне. 
127.    Я не прошу у вас за это награды. Моя награда – у Господа миров. 
128.    Вы так и будете возводить на каждом холме бесполезные строения, 
129.    и строить замки, будто вы будете жить вечно, 
130.    и, нападая, притеснять людей беззаконно?! 
131.    Бойтесь же Аллаха и подчинитесь мне! 
132.    Бойтесь Того, Кто дал вам все, что вы знаете [все известные вам блага]. 
133.    Он дал вам скот и сыновей, 
134.    сады и источники. 
135.    Я боюсь, что вас ждет наказание в Великий [Судный] день». 
136.    Они [адиты] ответили: «Нам все равно, будешь ты наставлять [нас] или не будешь.  
137.    Все это – просто нравы [обычаи и верования] прошлых поколений [не имеющие отношения к реальности],
138.    и не будет нам наказания». 
139.    Они [адиты] не поверили ему, и Мы уничтожили их. Поистине, в этом – знамение, но большинство их – неверующие. 
140.    И, поистине, твой Господь – Достойный, Милующий [верующих]. 
141.    Самудяне не поверили посланникам.  
142.    И сказал брат их [по крови, но не по вере] Салих: «Разве вы не боитесь [наказания Аллаха]? 
143.    Я – посланник к вам, заслуживающий доверия. 
144.    Бойтесь же Аллаха и подчинитесь мне. 
145.    И я не прошу у вас за это награды. Моя награда – у Господа миров. 
146.    Неужели вас оставят здесь [в земном мире] в безопасности – 
147.    среди садов и источников, 
148.    посевов и пальм с нежными финиками, 
149.    и [неужели] вы [вечно] будете искусно высекать в скалах дома? 
150.    Бойтесь же Аллаха и подчинитесь мне, 
151.    и не подчиняйтесь приказам расточительных, 
152.    которые распространяют на земле пороки и ничего не улучшают». 
153.    Они [самудяне] ответили: «Тебя просто околдовали. 
154.    Ты – точно такой же [обыкновенный] человек, как и мы [ты ничем не лучше нас, почему мы должны подчиняться тебе]. Покажи нам знамение, если ты говоришь правду». 
155.    [Салих] Сказал: «Вот верблю-дица. Она будет пить, и вы будете пить по определенным дням. 
156.    И не причиняйте ей зла, иначе вас постигнет наказание в Великий [Судный] день». 
157.    Но они убили ее [перед этим перерезав ей поджилки]. И [сразу же] пожалели. 
158.    Их постигло наказание [на них пролился каменный дождь, и в этот момент раздался страшный крик Джибриля, от которого у них разорвались сердца, и они все погибли]. Поистине, в этом – знамение, но большинство их – неверующие. 
159.    И, поистине, твой Господь – Достойный, Милующий [верующих].  
160.    Народ Лута не поверил посланникам. 
161.    И сказал им брат их Лут: «Разве вы не боитесь [наказания Аллаха]? 
162.    Поистине, я – посланник к вам, заслуживающий доверия. 
163.    Бойтесь же Аллаха и подчинитесь мне. 
164.    И я не прошу у вас за это награды. Моя награда – у Господа миров. 
165.    Неужели вы [единственные] из миров [людей и джиннов] будете совокупляться с мужчинами?  
166.    Вы оставляете [без внимания] созданных для вас вашим Господом женщин. Вы просто перешли все границы!» 
167.    Они ответили: «Если ты, Лут, не прекратишь [проповедовать], мы непременно прогоним тебя». 
168.    [Лут] Сказал: «Я – тот, кому ненавистны ваши поступки. 
169.    Господи! Спаси меня и мою семью от [кары за то] что они делают». 
170.    Мы спасли его и всю его семью, 
171.    кроме старой [жены Лута], которая осталась [и разделила наказание со всеми]. 
172.    Затем Мы уничтожили остальных, 
173.    обрушив на них дождь [из камней]. Как же ужасен тот дождь [обрушившийся на] предупрежденных! 
174.    Поистине, в этом – знамение, но большинство их – неверующие. 
175.    И, поистине, твой Господь – Достойный, Милующий [верующих]. 
176.    Жители Айки не поверили посланникам.  
177.    И Шуайб сказал им: «Неужели вы не боитесь [наказания Аллаха]? 
178.    Поистине, я – посланник к вам, заслуживающий доверия. 
179.    Бойтесь же Аллаха и подчинитесь мне. 
180.    И я не прошу у вас за это награды. Моя награда – у Господа миров. 
181.    Наполняйте меру полностью и не обманывайте [при торговле]. 
182.    Взвешивайте на точных весах. 
183.    И не умаляйте права людей ни в чем и не распространяйте на земле пороки. 
184.    И бойтесь Того, кто сотворил вас и прежние народы». 
185.    [Жители Айки] Сказали: «Тебя просто околдовали. 
186.    И ты – точно такой же человек, как и мы. Мы думаем, что ты лжец. 
187.    Обрушь же на нас осколок неба, если ты говоришь правду». 
188.    [Шуайб] Сказал: «Мой Господь лучше знает обо всем, что вы делаете». 
189.    И они не поверили ему, и их постигло наказание в День тени. Поистине, это было наказание Великого дня. 
190.    Поистине, в этом – знамение, но большинство их – неверующие. 
191.    И, поистине, твой Господь – Достойный, Милующий [верующих]. 
192.    Поистине, [Куръан –] ниспослан [вам] от Господа миров. 
193.    Верный Дух [Джибриль] снизошел с ним [с Куръаном] 
194.    в твое сердце, чтобы ты стал тем, кто предупреждает. 
195.    [Куръан ниспослан] На ясном арабском языке 
196.    и он упоминается в книгах прежних [общин]. 
197.    Разве не является для них [неверующих] знамением то, что ученые потомков Исраиля знают о нем [о Куръане]? 
198.    Если бы Мы ниспослали его [Куръан] кому-то из неарабов 
199.    и он прочел его им, то [и в этом случае] они не поверили бы в него. 
200.    Так Мы ввели его [Куръан или неверие] в сердца преступников.  
201.    Они не поверят в него, пока не увидят болезненное наказание. 
202.    Оно [наказание] застанет их врасплох, так что они не почувствуют [этого]. 
203.    И они воскликнут: «Дадут ли нам отсрочку?!»  
204.    Неужели же они торопят Наше наказание?!  
205.    Знаешь ли: если Мы дадим им пользоваться благами долгие годы, 
206.    а затем постигнет их то [наказание], что было им обещано, – 
207.    разве избавит их [от наказания] то, чем они пользовались? 
208.    Ни одно селение Мы не уничтожили, не предупредив [не отправив к его жителям пророка] 
209.    с наставлением. И Мы [никогда] не были несправедливы.  
210.    Не шайтаны нисходили с ним [Куръаном]. 
211.    Невозможно это, да они и не в силах. 
212.    Они [шайтаны] лишены возможности слышать [речь ангелов].  
213.    Не поклоняйся помимо ­Аллаха иным богам, а иначе будешь наказан. 
214.    Предостереги [о Мухаммад, от наказания] своих ближайших родственников! 
215.    И будь снисходителен к верующим, которые следуют за тобой. 
216.    А если они ослушаются тебя, то скажи: «Я не имею отношение к тому, что вы делаете». 
217.    И уповай на Достойного, Милующего, 
218.    который видит тебя, когда ты встаешь [на намаз] 
219.    и двигаешься среди совершающих земные поклоны. 
220.    Поистине, Он – Слышащий, Знающий. 
221.    Сообщить ли вам о том, к кому [на самом деле] спускаются шайтаны? 
222.    Они спускаются к каждому [закоренелому] лжецу и грешнику. 
223.    Они передают подслушанное [у ангелов], но большинство из них лгут [придумывают то, что они якобы слышали]. 
224.    За поэтами же следуют заблудшие [а твои последователи – носители истины]. 
225.    Разве ты не видишь, что они блуждают по всем долинам [и слагают стихи на любые темы, смешивая правду и вымысел, не заботясь о достоверности и соблюдении норм морали] 
226.    и говорят то, чего не делали [в действительности]? 
227.    Это не относится к тем [поэтам], которые уверовали, совершают благие поступки, много [и часто] поминают Аллаха и защищаются, если с ними обошлись несправедливо. Несправедливые же скоро узнают, куда им предстоит вернуться.  

Фото на анонсе: © Михаил Захаров / «Татар-информ»